فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ١٥٨ - حشويه
طبرى و ابن اثير، حوادث سال ٢٥٠-٢٥١.
حسينيه
فرقهاى از فرق «شيعه» هستند كه رشته امامت را از على (ع) بن أبي طالب به على بن الحسين (ع) (زين العابدين) كشانيدهاند.
گويند كه: على بن الحسين (ع) بر امامت ابو جعفر محمد بن على «نص» كرد و ابو جعفر محمد بن على دربارۀ ابو منصور عجلى وصيت فرمود. سپس دو شاخه از اين فرقه پديد آمدند:
حسينيه، پندارند كه: ابو منصور پسرش حسين بن ابى منصور را جانشين خود ساخته است، و وى پس از او امام است. ايشان قائل به خمس مال خويش براى ائمه خود شدند.
محمديه، كه به امامت «محمد بن عبد اللّه بن حسن (ع)» علاقه نشان دادهاند.
مقالات الاسلاميين، ج ١، ص ٩٦.
الحور العين، ص ١٦٩.
حسينيه
گروهى از «زيديه» اند و گويند: هر كه از آل محمد (ص) خروج كند امام مفترض الطاعه است.
حضرت على (ع) در زمان خود امام بود و امامت خود را اظهار كرد، و پس از او پسرش حسين بن على (ع) به امامت رسيد و بر يزيد خروج كرد و در كربلا كشته شد و زيد نيز خروج كرد و در كوفه به قتل رسيد و يحيى بن زيد نيز خروج كرد و در خراسان كشته شد و عيسى بن زيد نيز خروج كرد و در سال ١٦٨ درگذشت. پس از وى محمد بن عبد اللّه بن حسن خروج كرد و او همان «محمد نفس زكيه» است كه در زمان منصور خروج كرد و به امر وى در مدينه كشته شد.
فرق الشيعة نوبختى، ص ٥٨.
حسينيه
اينان پيرو حسين بن على بن حسن بن حسن بن على بن ابى طالب هستند.
او بر بنى عباس خروج كرد و در محلى به نام فخ كه در شش ميلى مكّه قرار دارد با جماعتى از بنى هاشم كشته شد، و جسد ايشان در بيابان افتاد تا اين كه درندگان و پرندگان آنها را بخوردند، و اين واقعه در زمان الهادى خليفه عباسى روى داد.
مروج الذهب، ج ٣، ص ٢٤٨.
مقالات الاسلاميين، ص ٨٠.
مقاتل الطالبيين، ص ١٥٠-١٦١.
حشويه
حشو در لغت به معنى چيزهايى از پنبه و پشم و غير آن است كه لحاف و بالش و تشك را با آنها پر كنند و كلام زايد را كه