فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٢٥٥ - شريكيه
نكوهيدهاند.
شريعى خودش نيز دعوى «حلول» مىكرد و بعد از او مردى از پيروانش كه نمير نام داشت پنداشت كه خدا در كالبد او اندر آمده است.
مقريزى اين فرقه را از فرق «عليانيه» دانسته و آن را به اسم مخصوصى ياد نكرده است.
گويند: ابو محمد حسن شريعى از صحابه امام على النقى (ع) و امام حسن عسكرى (ع) بود و نخستين كسى بود كه پس از امام يازدهم دعوى بابيت كرد و به الحاد و كفر منسوب شد و توقيعى دربارۀ او صادر گشت.
آنان از غلاة و «حلوليه» بودند.
الفرق بين الفرق، ص ١٥٣-١٥٥.
التبصير فى الدين، ص ٧٥.
خاندان نوبختى، ص ٢٣٥-٢٥٨.
خطط مقريزى، ج ١، ص ٣٥٣.
تبصرة العوام، ص ٢١٩.
شريكيه
از غلاة شيعه كه على بن أبي طالب (ع) را در پيغمبرى با حضرت محمد (ص) شريك دانستند.
گويند: همانطور كه موسى (ع) با هارون در نبوت شريك بود، محمد (ص) نيز با على (ع) شريك بود، چنانكه پيغمبر فرمود: «انت منّى بمنزلة هارون من موسى»
خطط مقريزى، ج ٤، ص ١٧٧.
الفرق المفترقه، ص ٣٣.
شريكيه
پيروان شريك بن شيخ المهرى منسوب به طايفه مهرة بن حيدان از قبيله قضاعه قحطانى است كه در يمن اقامت داشتند.
در تاريخ بخارا در بارۀ آغاز نهضت شريك چنين آمده كه: مردى مبارز بود و مذهب شيعى داشت و مردم را به تشيع مىخواند.
گرديزى مىنويسد: شريك در فرغانه بود و چون زياد بن صالح به جيحون رسيد، بخاراخداة به زينهار او آمد و با وى به حرب شريك رفت.
نهضت شيعى شريك را در سال ١٣٣ هجرى نوشتهاند.
شريك با ابو مسلم ميانۀ خوبى نداشت و با اهل بخارا مىگفت: ابو مسلم مسلمانان را به ناحق مىكشد و در كشتن بىگناهان اسراف مىكند.
دعوت شريك با استقبال مردم روبرو شد و سى هزار تن به او پيوستند.
ابو مسلم زياد بن صالح خزاعى را با ده هزار مرد به بخارا فرستاد و سرانجام شكست بر ياران شريك افتاد و شريك پس از چند جنگ كشته شد.