فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٢٠٢ - رجعيه
بغداد مىزيست.
وى، منسوب به راوند از ديههاى كاشان است، و از زنادقه زمان خويش به شمار مىرفت، و چون حكومت در تعقيب زنديقان بود بگريخت و به خانۀ ابن لاوى يهودى پناه برد، و مدتى در آنجا بماند و كتاب «الدامغ للقرآن» را بنوشت.
وى در آغاز از معتزله بود، و سپس به زندقه گرائيد، و كتابى در «قدم عالم» و نفى كردگار جهان نوشت، و نيز كتابى در طعن بر حضرت محمد (ص) بنوشت.
تذكرهنويسان، عدد كتب او را به صد و چهارده كتاب رسانيدهاند، و عدد كتبى را كه در طعن بر شريعت اسلام تأليف كرده به دوازده مىرسد.
او در سال ٢٩٨ ه در رحبۀ مالك بن طوق بين رقه و بغداد درگذشت.
از جمله كتب وى كتاب «الزمرّد» است كه در آن با قلمى سخريهآميز به ردّ اركان اسلام پرداخته است، اين كتاب از ميان رفته ولى اقتباسات متعددى از آن در كتاب «مجالس المؤيديه» ، تأليف المؤيد فى الدين هبت اللّه بن ابى عمران شيرازى اسماعيلى، از دعات آن طايفه در عصر خليفه المستنصر باللّه فاطمى باقى است. راوندى، در اين كتاب «عقل» را بر «نقل» ترجيح داده و وحى و معجزات انبيا و نزول ملائك و فصاحت قرآن را منكر شده است.
ابن خياط معتزلى، كتاب «الانتصار» خود را در ردّ وى نگاشته است.
دراسات الاسلاميه من تاريخ الالحاد فى الاسلام،
الانتصار، ابن خياط.
راهويهيه
ابو عبد اللّه محمد بن احمد مقدسى، از علماى قرن چهارم در كتاب «احسن التقاسيم فى معرفة الاقاليم» اين مذهب را از مذاهب اهل حديث با حنابله و اوزاعيه و منذريان در يكجا ذكر كرده است.
احسن التقاسيم، ص ٣٠.
ربعيه
نام اين فرقه را مطهر بن طاهر مقدسى در زمرۀ فرق شيعه آورده است كه بايستى همان ربيعيه باشند و «ربيعيه» تصحيف بزيعيه است. -ربيعيه و بزيعيه.
ربيعيه-غماميه.
رجعيه
از فرق «غلاة» شيعه بودند كه قايل به رجعت حضرت على (ع) بودند و بانگ رعد را آواز او و برق درخشنده را از آتش سمهاى اسب او مىانگاشتند.
بايد دانست كه اعتقاد به رجعت بعضى از مردگان پيش از قيامت به منظور