فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ١٨٥ - خنفريه
الدنيا الينا) در كتاب «دبستان المذاهب» آمده كه نامفهوم است.
دبستان المذاهب، ج ٢-ص ٩٢.
خمسيه
از فرق غلاة كه پنج تن [محمد (ص) ، على (ع) ، فاطمه (س) ، حسن (ع) ، حسين (ع)]را خدا دانند.
-اصحاب الكساء.
تحفه اثنىعشريه، ص ١٣.
خنّاقيه
از فرق «غلاة» شيعه و پيرو ابو منصور عجلى كوفى بودند.
به قول كشّى، حضرت امام جعفر صادق (ع) ، او را سه بار لعنت كرد.
وى على بن أبي طالب (ع) و حسنين (ع) و محمد بن على و خويشتن را نبى و رسول مىدانست. او پيروانش را فرموده بود كه: ناگهان بر مخالفان خود دست يابند و آنان را خبه كنند از اين جهت ايشان را خنّاقين يا خنّاقيه يعنى خبه كنندگان گفتهاند.
وى مىگفت: اين كار جهادى پنهانى است.
سردسته خبه كنندگان پسر وى حسين بن ابى منصور بود كه عمر الخنّاق نام داشت و دعوى نبوت و مقام پدر مىكرد و از آن راه مال بسيارى به دست آورد.
خليفه مهدى عباسى بروى دست يافت و جماعتى از ايشان را بگرفت و بدار زد و مالى فراوان از ايشان بستد. -منصوريه.
فرق الشيعة نوبختى، ص ٣٨-٣٩.
البدء و التاريخ، ج ٤، ص ٨.
خنبريه
مطهر بن طاهر مقدسى، اين فرقه را از «خوارج» دانسته است كه ظاهرا اشتباه است، و شايد اصل آن خمريه بوده باشد و «كلمان هوار» مصحّح كتاب، آن را خنبريه خوانده است.
البدء و التاريخ، ج ٥، ص ١٣٥.
خنفريه
از فرق «اسماعيليه» و پيرو على بن فضل خنفرى داعى اسماعيلى در يمن بودند.
وى در سال ٢٩٠ هجرى براى مهدى منتظر اسماعيلى به دعوت پرداخت و گروهى از قبايل يمن بر او گرد آمدند. سپس زبيد و صنعا را بگرفت و دعوى پيغمبرى كرد و محرمات را روا داشت، چنان كه مؤذنين در اذان مىگفتند: اشهد ان على بن فضل رسول اللّه.
همچنين به كارگزاران خود مىنوشت: «من باسط الارض و داحيها و مزلل الجبال و مرسيها، على بن فضل الى عبده فلان» يعنى: «از كسى كه زمين را بگسترد و