فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٤٢٣ - مفضّليه
حرام كرد.
مغيره در زمان حكومت خالد بن عبد اللّه القسرى در كوفه خروج كرد و انتظار ظهور محمد بن عبد اللّه بن حسن بن امام حسن را به عنوان مهدى تبليغ مىكرد، و در آخر كار ادعاى نبوت كرد. تا اين كه خالد بن عبد اللّه القسرى بر وى دست يافت و او را بر دار زد و پنج تن از پيروانش را بسوزانيد.
مغيرة بن سعيد را امام محمد باقر (ع) و امام جعفر صادق (ع) لعنت كردند.
ميزان الاعتدال، ج ٣، ص ١٩١.
تاريخ طبرى، ج ٢، ص ١٦١٩.
رجال كشى، ص ١٤٥-١٤٨.
الفرق بين الفرق، ص ٢٢٩.
الحور العين، ص ١٦٨.
المقالات و الفرق، ص ٤٣-٤٦-١٨٤.
فرق الشيعة نوبختى، ص ٥٩-٦٢-٦٣.
مفروضيه
گويند: آنچه شدنى بود شده است، يعنى در اين ساعت از كسى چيزى پيدا نمىشود كه به كار آيد.
رساله معرفة المذاهب، ص ١١.
مفروعيه
گويند: هر چه بودنى بود نوشته شد از خير و شر و سرانجام هر كس همان خواهد بود كه ساختهاند و عاقبت هر كس همان كه پرداختهاند به هيچ حيل، دگرگون نخواهد شد و خداى تعالى اكنون فارغ است از همه كار.
هفتاد و دو ملت ص ٥٦.
الفرق المفترقه، ص ٦٤.
مفروغيه
فرقهاى از اسلام بودند كه پيروى از يهود كردهاند، و پنداشتند كه خداى تعالى همه اشياء را در شش روز بيافريد و در روز شنبه فراغت يافت و بياراميد.
در «سواد اعظم» آمده كه: مفروغيان گويند: خداى عز و جل فارغ شده است از آفريدن چيزها، هر چه خواست آفريد و ديگر چيزى نيافريند.
سواد الاعظم، ص ١٨٤.
الفرق المفترقه، ص ٦٥.
مفضّليه
فرقهاى بودند كه حضرت على (ع) را بر ديگر خلفا ترجيح مىدادند.
ايشان پيرو مفضل صيرفى بودند و به الوهيت امام جعفر صادق اعتقاد داشتند و چون امام صادق (ع) از ابو الخطاب تبرى جست ايشان نيز با «خطابيّه» مخالفت ورزيدند. مفضّل مىگفت: بارى تعالى نورى است كه به نورهاى ديگر شبيه نيست.
اماميه، مفضل را مبراى از اين سخنان دانند.
از قول وى از امام صادق (ع) روايت