فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٣٣٤ - عقيراويه
سوم بوده و به سال ١١٤ هجرى در گذشته ولى در زمان وى مذاهب فقهى (به عنوان مذهب و فرقه) هنوز برقرار نشده بود و در مدينه هفت نفر به عنوان فقهاى سبعه مرجعيت داشتند كه مردم به آنان رجوع مىكردند. و همچنين در مكه كه عطاء مىزيسته، جمعى و از جمله عطاء مرجعيت داشتهاند كه پس از درگذشت هر يك دوران مرجعيت وى نيز خاتمه يافته است.
تقريب التهذيب.
احسن التقاسيم، ص ٣٧.
عطويه
از فرق «خوارج» پيروان عطيه حنفى بودند و از نجدات به شمار مىرفتند.
نام پيشواى اين فرقه در «ملل و نحل شهرستانى» عطيه بن اسود حنفى و در «تاريخ طبرى» (ج ٢-ص ٥١٧) عطيه بن اسود اليشكرى و در «اخبار الطوال» دينورى صفحه ٢٧٩ آمده است: او نخست از اصحاب نجدة بن عامر حنفى بود و وى را از جانب خود به سيستان فرستاد. او سپس به مرو رفته و مذهب خويش را آشكار ساخت.
عطويه مأخوذ از عطيه است و او در سال ٧٥ هجرى درگذشت.
خطط، مقريزى، ج ٢ ص ٣٥٤.
الحور العين، ص ١٧٠.
مقالات الاسلاميين، ص ١٦٤.
اللباب فى تهذيب الانساب، ص ١٤٢٢.
التنبيه و الرد، ص ١٧٠.
عقبيه
از فرق «زيديه» بودند.
مشارق الانوار، ص ٢١٠.
عقدانيه
نام فرقهاى است از «قرامطه» اسماعيلى كه از اعراب باديهنشين بودند و در تشكيلات خود يك شوراى عالى داشتند و جامۀ سپيد مىپوشيدند و آنان را «عقدانيه» مىگفتند كه اختيار حل و عقد امور به دست ايشان بود.
قرامطه بحرين و فاطميان، ص ٢٦-٣٢.
فدائيان اسماعيلى، ص ٤٦-٤٨.
اسلام در ايران، ص ٣٠٠-٣٠١.
عقليه
فرقۀ كلامى از شيعۀ «اماميه» بودند كه مىگفتند: نظر و قياس به علم و معرفت خداى تعالى پيوندند و هرگاه كه پيامبران آيند «حجت» در پذيرفتن ايشان «عقل» است امّا پيش از آمدن پيامبران براى عقل دلالتى نيست زيرا سنت آشكارى نبوده است و در اين باره به قول خداى تعالى استناد كردند كه فرمود: «مٰا كُنّٰا مُعَذِّبِينَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُولاً» سوره حجر آيه ١٧.
مقالات الاسلاميين، ج ١ ص ١١٨.
عقيراويه
قاضى نور اللّه شوشترى مىنويسد: