فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٣١٩ - تكمله
دين سوريه كه پيرو شيبانى نامى كه در ١٢٢٢ درگذشت، بودند.
دائرة المعارف الاسلاميه، ج ١٥، مقاله طريقه تحقيق، لوئى ماسينيون و ج ٥، مقاله التصوف.
Shorter Encyclopadia oF Islam P.٥٧٣-٥٧٨,٥٧٩-٥٨٦
فى التصوف الاسلامى و تاريخه.
تعريفات، جرجانى، ص ٥٢.
تكمله
در تكمله اين بحث براى اين كه اطلاعاتى دربارۀ صوفيه ايران در اين مبحث آورده شود، بعضى فرق صوفيه را به ترتيب حروف الفبا در اين مقاله مىآوريم: ادهميه- پيروان ابو اسحاق ابراهيم بن ادهم بن منصور بلخى (در گذشته در ١٦١ ه) از اميرزادگان بلخ است.
زندگانى او روشن نيست گويند كه: او مانند بودا از جاه و جلال دنيوى دست شسته به زهد و تصوف گرائيد، و هنگام سير در سياحت سرانجام در شام درگذشت.
الهاميه- فرقهاى از متصوفه هستند كه از خواندن و آموختن قرآن و علوم دين اعراض كنند و گويند: ظاهر حجاب راه باطن است و ابيات و اشعار آموزند.
تهانوى: كشاف اصطلاحات فنون، ج ٢ ص ١٣٠٨.
اهل طامات- نيز در صوفيه سالكى را گويند كه: بيان حقايق خود كند و اظهار كرامت خود خواهد و كند و در مقامات كشف و كرامت مقيد شده باشد و صوفيانى را گويند كه: براى فريب و تسخير عوام الناس خودفروشى و اظهار كمالات نمايند.
تهانوى: كشاف اصطلاحات فنون، ج ١، ص ٩٢٧.
جوريه- پيروان شيخ حسن جورى (مقتول در ٧٤٦ ه) بودند. وى مريد شيخ خليفه بود كه خود را به طريقه با يزيديه منسوب مىدانست و دعوتش موجب تأسيس حكومت «سربداران» شد.
جولقيه- در «مناقب العارفين» آمده كه در روزگار مولانا جلال الدين، قلندران خانقاه مخصوصى داشتند و غالبا با سر بىمو در كوچه و بازار مىگشتند و «جولقيه» خوانده مىشدند و ظاهرا از «ملامتيه» بودند.
جستجو در تصوف، ج ١ ص ٣٦٣.
چشتيه- طريقۀ چشتيه به پيشوايى خواجه معين الدين چشتى در اجمير هند تأسيس يافت نسب اين خواجه معين الدين (در گذشته در ٦٣٣ ه) به قريه چشت در نزديك هرات و مشايخ آنجا مىرسيد.
ظاهرا آقاى شيخ على مقدادى اصفهانى پيشواى سلسلۀ چشتيه در ايران است.
دكنيه- پيروان معصوم على شاه دكنى هستند كه مروج طريقه نعمت اللهيه در اوايل سلسلۀ قاجاريه در ايران بود، و سرانجام به حكم آقا محمد على بهبهانى