فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٣٥٢ - فطحيه
كردگار جهان است و جسم نيست ولى مكان ديگر اجسام است و دليل بر اين كه فضا جسم نيست نيازمندى همۀ اشيا به مكان است، حال آن كه فضا احتياجى به مكان ندارد و تغيير و تبديل نپذيرد.
الحور العين، ص ١٤٦-١٤٧.
فضليه
از فرق خوارج و اصحاب فضل بن عبد اللّه هستند و گفتند: تعقل حجت در خبر رسول خدا جز به تقليد اهل ثقه از علماى صالح درست نيست.
بيان الاديان ص ٤٩.
دبستان المذاهب، ج ٢، ص ١٠٢.
الحور العين، ص ٢٧٣.
فضيليه
از فرق «خوارج» بودند و گفتند: هر گناه خواه خرد و خواه بزرگ باشد شرك است و گناهان كوچك همانند گناهان بزرگ مىباشند.
آنان گفتند: كسى كه سخن حقى گويد و ارادۀ باطل نمايد كافر نگردد مثلا اگر گويد: خداوند يكى و خدايى جز او نيست و در دل قول نصارى را در «تثليث» اراده كند و يا گويد: محمد رسول (ص) خداست و ديگرى را رسول خدا بداند كافر نمىشود.
الحور العين، ص ١٧٧.
مشارق الانوار، ص ٢١١.
فطحيه
پيروان عبد اللّه بن جعفر الافطح (در گذشته در ١٤٨) بود.
وى پس از اسماعيل بزرگترين فرزند امام جعفر صادق (ع) بود ولى منزلت و احترامى پيش پدرش نداشت و متمايل به «حشويه» و «مرجئه» بود.
چون او در هنگام رحلت پدرش مهمترين فرزند بود و در مجلس آن حضرت مىنشست دعوى امامت و جانشينى پدر كرد و پيروان او حديثى از آن حضرت روايت كردند كه فرمود: «امامت در مهمترين فرزندان امام است» از اين جهت بسيارى از كسانى كه پيش از اين به امامت جعفر بن محمد (ع) قايل بودند به پسرش عبد اللّه گرائيدند جز شمارى اندك كه امام راستين را مىشناختند.
عبد اللّه را به پرسشهايى دربارۀ حلال و حرام و ديگر چيزها بيازمودند چون در نزد او دانشى نيافتند از پذيرفتن امامت او سرباز زدند.
بارى آن دسته را كه به امامت عبد اللّه بن جعفر گرائيدند «فطحيه» نامند و چون عبد اللّه را سرى پهن بود و به قول بعضى پاهاى پهن داشت از اين رو او را عبد اللّه افطح خواندند. برخى گويند: اين گروه به نام عبد اللّه بن فطيح يا عبد اللّه بن افطح