خوجه پنجاب به امامت و ولايت آغا خان اعتقاد ندارند و طرفدار عقايد خوجۀ بمبئى هستند و نسب طريقتى خود را به حاج سيد صدر الدين مى‌رسانند كه در قرن ١٥ ميلادى از خراسان به پنجاب رفت و هنوز قبر او در (ترنده) در استان گرگج از ولايات بهاولپور مورد زيارت است.

چون آنان در ابتدا دين برهمايى داشتند، صدر الدين را جلوه‌اى از روح «ويشنو» كه از خدايان سه‌گانه بزرگ هند است مى‌دانند.

خوجۀ پنجاب نذورات و هداياى خود را به فقراى فرقۀ «قادريه» و چشتيه از فرق صوفيه ديگر پيران طريقت مى‌دهند.

ارتباط مذهبى خوجه بمبئى با آغا خان بيشتر است ولى در اصول دين و مذهب مانند خوجه پنجاب هستند.

خوجه اثنى‌عشريه مقبره‌اى در بمبئى به نام «آرامباغ» بنا نهاده و روابط خود را با ساير خوجۀ بمبئى حفظ كرده‌اند.

در سال ١٨٤٧ م ديوان عالى بمبئى بنا به حكمى زنان ايشان را از ميراث اسلامى محروم كرد چون طبق قوانين هندى زنان از ورّاث نيستند.

در سال ١٦٩٤ پيشواى خوجه به نام آقا عبد السلام براى هدايت آنان كتابى به زبان پارسى به نام «پنديات جوانمردى» نوشت.

آنان هنوز آداب و رسوم هندى قديم خود را حفظ كرده‌اند و در هنگام ازدواج صيغه عقد را به زبان گجراتى مى‌خوانند و اجازه نمى‌دهند كه مرد تا هنگام حيات زنش، زن ديگر بگيرد مگر اين كه «جماعت خانه» با او موافقت نمايد.

دائرة المعارف الاسلاميه ج ٩، ص ٢٨-٣٠.

Encycloped iedeL'Islamtome V,P.٢٦-٢٨.

خوفيه

گفتند: كسى كه مؤمن باشد او را از خداوند خوفى نيست زيرا او دوست است و دوست، دوست را نترساند.

در «هفتاد و سه ملت» آمده كه: از سلطان عادل دوستان را چه ترس و وهم، هر كس كه خداى تعالى را دوست دارد، ترس ندارد و ترس از نادانى است وگرنه چرا بايد دوست از دوست هراسد.

اهل سنت و جماعت گويند: الخوف من اللّه تعالى نصف العبادة. بنياد دين بر خوف نهاده و بر رجاء، اگر اميد كلى به رحمت ببندد ايمن شود و ايمن شدن از مكر خداى تعالى كبيره‌اى باشد از كبائر و صفت كفر است. قوله تعالى: «. . . فَلاٰ يَأْمَنُ مَكْرَ اللّٰهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخٰاسِرُونَ.» اعراف/٩٩.

در «دبستان المذاهب» آمده كه: خوفيه از جبريه‌اند و گويند: دوست