مهدى قائم است و دروغ پنداشتن آنها روا نيست از سوى ديگر خبر مرگ پدر و نياكانش به ما رسيده كه همه مرده‌اند اينك به مرگ و زندگى او درنگ كرده بر امامت او استوار باشيم و از آن پاى فراتر نگذاريم تا حقيقت حال وى معلوم گردد.

گروهى ديگر كه «بشيريه» نام دارند و پيروان محمد بن بشير كوفى بودند گفتند: موسى بن جعفر (ع) نمرد و هرگز به زندان نرفت و مهدى قائم است. - بشريه.

بايد دانست كه موسى بن جعفر (ع) در سال ١٢٨ يا ١٢٩ هجرى زاده شد و در سال ١٧٩ هجرى زمانى كه هارون الرشيد از عمرۀ ماه رمضان بازمى‌گشت او را از مدينه با خود به حج برد و پس از آن از راه بصره بازگشت، وى را در نزد عيسى بن جعفر ابى منصور بازداشت كرد، و سپس وى را به بغداد طلبيد به زندان سندى بن شاهك افكند.

امام موسى بن جعفر (ع) پنج روز از رجب سال ١٨٣ باقى مانده در حالى كه پنجاه و چهار و يا پنجاه و پنج سال داشت، در همان زندان درگذشت و او را به گورستان قريش بردند بنا بر وصيت آن حضرت (ع) ، با بند و زنجيرش به خاك سپردند.

فرق الشيعة نوبختى، ص ٧٩-٨٥.

المقالات و الفرق، ص ٩٣،١٧٣،٢٣٥، ٢٣٧.

المقالات الاسلاميين، ص ٢٨.

التبصير فى الدين، ص ٢٣.

مؤلفه

فرقه‌اى از «شيعه» كه پس از رحلت حضرت امام رضا (ع) پيرو «واقفه» شدند. واقفه گروهى بودند كه: مرگ و شهادت امام موسى كاظم (ع) را يقين كردند و به امامت على بن موسى الرضا (ع) قايل شدند ولى بعد از رحلت آن حضرت از سخن خود بازگشته و در مسأله مرگ حضرت موسى بن جعفر (ع) درنگ كرده و از واقفه به شمار رفتند. -واقفه.

فرق الشيعة، نوبختى ص ٨٦.

المقالات و الفرق، ص ٩٤.

مولهيه

در هفتاد و سه ملت آمده كه: آنان گفتند: خداى تعالى محيط كليات است و محيط به جزئيات نيست، چنان كه سلاطين بزرگوار در خزانۀ خيال خود مجال ندهند، نواب و حجّاب و امرا و وزراى ممالك خود را بشناسند، امّا قضاياى جزئيه ندانند كه در هر قريه و بلدى كه عدد ذكر و انثى چند است، چند جوان و چند پير و چند توانا و ضعيفند چه مى‌خورند و كجا مى‌روند و مى‌خسبند.

خداوند عالم صانع لوح و قلم و عرش و