فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ١٣٣ - جاحظيه
ج
جاحظيه
آنان پيرو «ابو عثمان عمرو بن بحر بن جاحظند» كه از بزرگان «معتزله» بود.
گويند: وى در نود سالگى در سال ٢٥٠ درگذشت و بعضى وفات او را در سال ٢٥٥ نوشتهاند.
ابن المرتضى در كتاب «المنيه و الامل» او را از طبقۀ هفتم «معتزله» دانسته و وى را كنانى و از شاگردان نظام شمرده و گويد: در جميع علوم زمان خود تبحّر داشت و به فصاحت و بلاغت معروف بود.
از سخنان او آن است كه گويد: معرفتها همه در آدمى سرشتهاند و با اين كه فعل بندگان خداست به اختيار ايشان نيست.
او مىگفت: روا نيست كه كسى به بلوغ رسد و خداى را نشناسد.
كافران در نزد او به دو گونهاند: معاند و عارف، كه هر دو خداى را شناختهاند ولى كافر عارف، فريفتۀ كيش خود گشته و با معرفتى كه به آفريدگار خود و تصديقى كه به پيغمبران او دارند باز سپاس وى نگذارند.
او گويد: جسمها پس از آن كه پديد آمدند ديگر محال است نابود شوند.
ديگر اين كه گويد: خداوند هيچ كس را به دوزخ نيافكند بلكه آتش است كه به اقتضاى طبيعت خود دوزخيان را به خويش كشد.
وى كتابهاى بسيار نگاشته كه از جمله كتاب «البيان و التبيين» و كتاب «الحيوان» و كتاب «البخلاء» كه بارها در مصر و ليدن و استانبول چاپ شده است.
كتاب «الحنين الى الاوطان» كه در قاهره چاپ شده است. كتاب «المحاسن و الاضداد» كه در مصر و ليدن چاپ شده است.
الفرق بين الفرق، ص ١٠٥-١٠٧.
الملل و النحل، شهرستانى، ص ٧١،٧٢.