فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٣١٢ - صوفيۀ صفويه
به قتل رسيد.
حلمانيه- از فرق «حلوليه» اند كه پيشواى ايشان در قرن دهم ميلادى مىزيست.
حلوليه- طريقهاى از زنادقهاند.
حمادشه- شاخهاى مراكشى از «جزوليه» اند كه در قرن هجدهم ميلادى در زرهون (كوههاى كشور مراكش) مىزيستند و دغونيه، صدّاقيه، رياحيه، قاسميه در مكناس و ساله از شاخههاى آن هستند.
حمزاويه- اختلاطى از بيرميه و ملاميهاند.
حنصليه- طريقهاى كوچك از «بهرانيۀ» مرا كشند و پيشواى ايشان در سال ١٧٠٢ ميلادى درگذشت، كه شاخهاى از آن به نام شلوى از ناصريه در قرن نوزدهم ميلادى مىزيستند.
حيدريه- شاخهاى ايرانى از طريقه «قلندريه» هستند كه در قرن سيزدهم ميلادى مىزيستند.
خاكسار- گروهى از پيشهوران بودند كه در قرن نوزدهم ميلادى ارتباط معنوى با هم داشتند.
خاضريه (خضريه) - طريقهايست مراكشى كه پيشواى ايشان ابن دباغ (در گذشته در ١٧١٧ م) بود و فرقههاى امير غنيه، ادريسيه و سنوسيه از آن نشأت گرفتهاند.
خرازيه- پيروان مكتب ابو سعيد خرازند كه در ٨٩٩ درگذشت و طريقهاى تركى در قرن پانزدهم م از آن نشأت گرفت.
خفيفيه- پيروان مكتب صوفى بزرگ ابن خفيف بودند كه در سال ٩٨٢ م درگذشت.
خفيه- لقب طريقۀ «نقشبنديه» در چين و تركستان است كه در قرن نوزدهم مىزيستند-دهريه.
خلوتيه- شاخهاى از «سهرورديه» هستند كه در خراسان پديد آمدند و پيشواى ايشان ظهير الدين نام داشت كه در سال ١٣٩٥ م درگذشت و ايشان در آناتولى پراكندهاند و شاخههاى بسيارى از آنان در تركيه وجود دارد بدين قرار: جراحيه، اغتباشيه، عشاقيه، نيازيه، سنبليه، شمسيه، گلشنيه، شجاعيه و شاخههاى زير در مصر هستند: ضيفيه، حفنويه، سبائيه، صاويه، درديريه، مغازيه. در نوبه و حجاز و سومالى نيز عبارتند از: صالحيه در حجاز و سومالى و رحمانيه در بلاد قبايلند.
خليليه- طريقهاى كوچك در تونسند كه در قرن نوزدهم در آنجا مىزيستند.
خواجگان- طريقهاى ايرانى هستند كه منشعب از مكتب «جنيديه» مىباشند و در تركستان پراكندهاند و ايشان را يسويه گويند و پيرو يوسف همدانى (درگذشته در ١١٤٠) مىباشند.
خواطريه- شاخهاى حجازى از طريقۀ