فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ١٧٨ - خرّميه
محققان معاصر نوشتهاند كه: خدّاش در لفافه دعوت عباسى به تبليغ افكار مزدكى و شيوعى مىپرداخت.
فن فلوتن خاورشناس هلندى احتمال داده است كه خدّاش از راونديان باشد و مىگويد: اين فرقه مىكوشيدند تا در زير پردۀ شعائر دينى مردم را به اسلام بىاعتقاد كنند.
الكامل ابن اثير، ج ٥، ص ١٤٣-١٩٦.
تاريخ طبرى، ج ٣، ص ١٥٠١-١٥٨٨.
البدء و التاريخ، ج ٦، ص ٦٠-٦١.
اخبار دولة العباسيه، ص ٢٠٨-٢١٣.
اسلام در ايران، ص ٦٨.
كتاب الفصل، ابن حزم، ج ٥، ص ١٤٢.
خدلجيه
از فرق «سبئيه» بودند.
مشارق الانوار، ص ٢١١.
خرمزجيه
از فرق «نصيريه» اند. -نصيريه.
خرّميه
خرّميه يا خرّم دينان فرقهاى بودند دينى و سياسى كه مدتى پس از كشته شدن ابو مسلم خراسانى برخاستند.
بنا به روايت دينورى و طبرى، آغاز كار ايشان در سال ١٩٢ هجرى بود، اولين طرفداران اين فرقه را «محمرّه» لقب دادند، زيرا آنان شعار و پرچم سرخ داشتند و همه فرقههاى اين مذهب، از مخالفان خلافت بنى عباس بودند.
نخستين بارى كه نامى از آنان در تاريخ آمده در وقايع سال ١٣٧ هجرى است و آن واقعه خروج سنباذ گبر است كه به قول نظام الملك در « سياستنامه» به سال ١٣٧ در شهر نيشابور به خونخواهى ابو مسلم خروج كرد و مزدكيان و خرمدينان بر وى گرد آمدند بنا به روايت دينورى در سال ١٦٢ طايفه محمره در گرگان خروج كردند و عمر بن علاء به سوى آنان شتافت و اين واقعه در زمان خلافت مهدى پسر منصور اتفاق افتاد.
در جاى ديگر گويد: چون سال ١٩٢ فرا رسيد، خرميان در سرزمين جبال براى نخستين بار قيام كردند. خرميان خود را از مزدكيان مىدانستند، ظاهرا ايشان بقاياى مزدكيان پيش از اسلام بودند كه در دورۀ اسلام تحت تأثير عقايد غلاة شيعه قرار گرفته بودند.
ابو الفرج بن الجوزى در كتاب «تلبيس ابليس» گويد: خرميان منسوب به خرّمند كه به معنى چيزهاى خوب و شايسته است و ايشان در دنبال لذّات و شهوات بودند و اين لقبى بود براى مزدكيان.
سعد بن عبد اللّه ابى خلف اشعرى، در كتاب «مقالات و الفرق» ، خرمدينان و مزدكيه را يكى شمرده و ايشان را از غلاة شيعه شمرده است.