فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٢٤٧ - شاذليه
ش
شاذليه
از فرق صوفيه و پيروان على بن عبد اللّه بن عبد الجبار بن تميم بن هرمز شاذلى المغربى (٥٩١-٦٥٦ ه) بودند.
وى از صوفيان معروف شمال افريقا به شمار مىرفت و از اين فرقه پانزده طريقه مانند وفائيه، عروسيه، جذوليه، هفونيه و غيره از اينها تشعب يافتهاند.
گويند: او در غمازه از بلاد افريقيه تولد يافت و برخى گفتند: زادگاهش در شاذله نزديك جبل زعفران در تونس بود و به همين جهت او را شاذلى گفتند.
وى در آغاز در شاذله مسكن داشت و طلب كيميا مىكرد سپس بسوى بلاد مشرق رحلت كرد و حج بيت اللّه به جاى آورده به عراق رفت و در اسكندريه ساكن شد و در طريق پنجمين حج خويش در صحراى عيذاب درگذشت و در نزديكى همان وادى در حميتره (صعيد مصر) به خاك سپرده شد و قبر او زيارتگاه اهل تصوف است و گنبدى بلند دارد.
شاذلى در زندگى خود به سياحت مىپرداخت و مشغول به ذكر و فكر در وصول به فنا فى اللّه بود و به مريدانش زهد در دنيا و روى آوردن به خداوند را مىآموخت. مريدان او توجهى به خلوت و خانقاه ندارند.
ادعيهاى نيز از او در كتاب «اللطائف» باقى مانده كه جملات آن مفهوم نيست.
اصول پنجگانه طريقه شاذليه از اين قرار است:
١-تقوا در راه خدا در آشكار و نهان.
٢-پيروى از سنت رسول اللّه (ص) در گفتار و كردار.
٣-اعراض از خلق در خوشبختى و بدبختى.
٤-راضى بودن به رضاى خداوند در كم و بيش.
٥-در طريقه شاذليه، مسلمانان و