فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٤٤٧ - نفيسيه
ملل و نحل، شهرستانى، ص ١٦٦-١٦٧.
مقالات الاسلاميين، ص ٣٧-٤٢-٥١.
رجال نجاشي: ص ٢٢٨.
فهرست شيخ طوسى، ص ١٣١.
الفصل ابن حزم، ج ٤، ص ٩٢.
تنقيح المقال ج ٣، ص ١٦٠.
المقالات و الفرق، ص ٢٢٧-٢٢٩.
نعمت اللهيه
از فرق معروف صوفيه منسوب به عارف مشهور شاه نعمت اللّه ولى كرمانى هستند كه متخلص به سيد و معروف به شاه بود و از بزرگان عرفاى قرن هشتم هجرى به شمار مىرفت.
وى در ٧٣٠ يا ٧٣١ در حلب زاده شد و پس از عمرى دراز در سال ٨٤٣ در ماهان كرمان درگذشت و تربتش زيارتگاه اهل طريقت و عرفان است. شهرت شاه نعمت اللّه بيشتر از جنبۀ تصوف است نه شاعرى و غالب اشعار او در شرح مبادى وحدت وجود و گاهى اشاره به (نقطه) است كه جلوۀ مظاهر حق مىباشد. - صوفيه.
نعيميه
از فرق «زيديه» و پيرو نعيم بن يمان بودند و به عقيدۀ ايشان على (ع) پس از پيغمبر (ص) افضل مردم مىباشد و دربارۀ كسانى كه ترك بيعت او كردند گفتند: ترك افضل كردند و خطا كار بودند و از عثمان و دشمنان على (ع) دورى مىجستند و آنان را كافر مىشمارند.
مقالات الاسلاميين، ص ١٦٩.
تحفه اثنىعشريه، ص ١٤.
ريحانه الادب، ج ٤، ص ٢٢٣.
نفيسيه
طرفداران امامت محمّد فرزند امام على النقى (ع) بودند و معتقد به امامت جعفر بن على بعد از محمد به نص از طرف محمد بوسيله «نفيس» غلام امام دهم بودند و منكر امامت امام يازدهم شدند. آنان گفتند: ابو جعفر محمد بن على كه در زمان حيات پدرش درگذشت امام بود و جايز نيست امامى كه امامتش ثابت شده و به درستى پيوسته بر كسى جز امام اشارت كند ولى چون هنگام مردن محمد فرا رسيد بر آن شد كه براى جانشينى خود كسى را پيدا كند تا امامت را به پدرش سپارد و شايسته نبود كه امامت را به پدرش سپارد و او را جانشين خود سازد زيرا امامت وى از طرف پدر و جدش تثبيت شده بود و جايز نبود با وجود پدرش امام على النقى (ع) ، امر و نهى كند و كسى را برگزيند كه با او در امر و نهى شريك باشد زيرا امامت بر وى پس از درگذشت پدرش ثابت مىگشت.
ناچار راز امامت را با غلامى با خرد و امين و زينهار دارى كه «نفيس» نام داشت و خدمتگزار او بود در ميان گذاشت و