فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٢٢٨ - سريه
خويش مشرك و كافر باشند.
آنان از ابو خالد واسطى هم پيروى كردند.
شيخ طوسى او را از ياران امام محمد باقر (ع) دانسته و ابن نديم وى را از متكلّمان زيدى شمرده است.
زياد بن منذر را امام محمد باقر (ع) سرحوب لقب داده بود و مىگفت: اين سرحوب شيطانى كور است كه در دريا جاى دارد.
در لغت عرب سرحوب (به ضم سين) اسب بزرگ هيكل و شغال و ديوى كور است كه در دريا جاى دارد و بيشتر زنان را به آن تشبيه كنند نه مردان را گاهى مردان را سرحوب و زنان را سرحوبه گويند.
-جاروديه.
سرخابيه
سرخابيه يا خشبيه پيروان سرخاب نام طبرى از مردم طبرستان و از فرق «زيديه» بودند كه پس از مختار بن ابو عبيد ثقفى خروج كردند و چون سلاحى جز خشب (چوب) نداشتند از اين جهت آنان را خشبيه خواندند. -خشبيه.
سرخسيه
از فرق «غلاة» بودند كه ظاهرا در روستاى سرخس مىزيستند.
احسن التقاسيم، ص ٣٠.
سريغيه
پيروان سريغ نامى (به فتح سين) بودند كه برخى به جاى سريغ، سريف نوشتهاند. مذهب ايشان مانند مفضليه از «غلاة» است جز اين كه آنان «حلول» لاهوت را در ناسوت در حق پنج كس معتقدند و آنان حضرت محمد (ص) و حضرت على (ع) و عباس بن عبد المطلب و جعفر بن أبي طالب و عقيل بن أبي طالب مىباشند.
تحفه اثنىعشريه، ص ١٢.
سريه
از «غلاة» و پيروان مردى به نام سرّى بودند و او سرّى اقصم نام داشت و مانند ابو الخطاب مدعى پيغمبرى بود و حضرت جعفر بن محمد (ع) را خدا مىدانست و مىگفت: وى را جعفر بن محمد (ع) بر مردم مبعوث كرده و مانند موسى (ع) پاى بر جا و زورمند است و همان روح موسى در وى باشد.
او گفت: جعفر همان اسلام است و اسلام همان سلام و او خداوند ارجمند والاست چنان كه يهودان گفتند: «. . . نَحْنُ أَبْنٰاءُ اللّٰهِ وَ أَحِبّٰاؤُهُ. . .» مائده/١٨. يعنى: ما فرزندان خدا و دوستان او هستيم.
پيغمبر (ص) در اين مورد فرموده است كه: سلمان ابن الاسلام (دربارۀ اين حديث به «حيوة القلوب» مجلسى،