فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٢٣٧ - سنباذيه
دختر و پسر مىبخشد يا به آنان يك جفت پسر و دختر دوقلو مىدهد و يا هر كه را بخواهد سترون و عقيم كند.»
سميعيه قائل به «تناسخ» بودند و مىگفتند كه: امامان يك تن واحد بيش نيستند و همان يك تن است كه از تنى به تن ديگر جاى به جاى مىشود و در هر پيكرى بنامى خوانده مىشود.
ايشان اشتراكى مذهب بودند و در اموال و آنچه كه داشتند برابرى و مساوات را واجب مىشمردند و مىگفتند: هرگاه كسى مالى را در راه خدا وصيت كند از آن سميع بن محمد و جانشينان او مىباشد.
المقالات و الفرق، ص ٩٢.
فرق الشيعة نوبختى، ص ٨٣ و ٨٤.
سنانيه
فرقهاى از اسماعيليه نزارى، پيروان ابو الحسن سنان بن سلمان بن محمد بن راشد البصرى كه راشد الدين لقب داشت و پيشواى اسماعيليه و صاحب دعوت ايشان در قلاع شام بود.
وى نخست از «نصيريه» بود و سپس به كيش اسماعيليه نزارى درآمد.
او در اصل بصرى بود و به قلعه الموت رفت، از آنجا به شام سفر كرد و در زمان سلطان نور الدين محمود دعوت اسماعيليه را در آنجا تجديد كرد و با سلطان مذكور جنگها كرد و بر قلاع شام تسلط يافت و سى سال فرمانروايى نمود.
وى معاصر صلاح الدين ايوبى بود ولى هرگز مطيع او نشد.
صلاح الدين پس از صلح با فرنگان قصد او كرد، اما سرانجام با وى مصالحه نمود.
سنان در سال ٥٨٨ هجرى در شام درگذشت.
او به علم حيل و شعبده و سيميا آگاه بود و عقيدۀ به «تناسخ» را در مذهب اسماعيلى وارد كرد و دعوى علم غيب داشت و مىگفت: حوادث را پيش از آن كه واقع شود، خبر مىدهد.
سرهاى دشمنان خود را كه مىبريد با آنان سخن مىگفت و با انواع فريب و حيل مردم را به خويشتن معتقد مىساخت.
مدعى بود كه محمد بن اسماعيل در وى حلول كرده است، و از اين جهت ادعاى الوهيت داشت. پيروانش او را مىپرستيدند و جان و مال خود را برايش فدا مىكردند.
او كيش خود را از اسماعيليه ايران و الموت و از فرمان الحسن على ذكره السلام جدا كرد و دستگاه ديگرى در شام براى فريب مردم ترتيب داد و قلاع فراوانى در شام بساخت.
مذاهب الاسلاميين، ج ٢، ص ٣٦٩-٣٩٠.
سنباذيه
از فرق «ابو مسلميه» پيروان سنباذ