فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٣٣٨ - عمريه
«مفضليه» از غلاة به شمار مىرفتند.
وى نخست از اصحاب حضرت امام جعفر صادق (ع) بود و سپس به غلو گرائيد.
پيروان او مىگفتند: معرفت امام از نماز و روزه كفايت مىكند و على در ابرها جاى دارد و با باد پرواز مىكند و پس از مرگ سخن مىگويد چنان كه در هنگام غسل وى، حركت كرد و او خداوند زمين و آسمان است و او را شريك خداوند دانند.
رجال كشى، ص ٣٢٤-٣٢٥.
عمرويه
از فرق «معتزله» پيروان ابو عثمان عمرو بن عبيد بن باب از بزرگان معتزله و شوهر خواهر و اصل بن عطا بودند و از موالى بنى تميم و از اسراى كابل بود.
عمرو دربارۀ قدر و منزله بين المنزلتين يعنى جاى داشتن فسق در مرتبۀ كفر و ايمان و در رد شهادت دو مرد كه يكى از اصحاب جمل و ديگرى از ياران على (ع) باشد با واصل بن عطا انباز گشت و سخنى ديگر نيز از خود بيفزود و گفت هر دو گروه مخالف در جنگ جمل فاسقند و شهادت هر دوى آنان را مردود مىدانست.
الفرق بين الفرق، ص ٧٢-٧٣.
المنيه و الامل، ص ١٤٤.
الانتصار، ابن خياط، ص ٢٠٦.
عمريه
از فرق «زيديه» و پيرو يحيى بن عمر بن يحيى بن حسين بن حسين بن زيد بن على بودند كه در ايام متوكل عباسى در سال ٢٣٥ در خراسان خروج كرد، عبد اللّه بن طاهر او را بگرفت و به نزد متوكل فرستاد وى او را به زندان افكند و سپس آزاد شد و در زمان المستعين باللّه با عدّهاى از اعراب بيابانگرد در كوفه خروج كرد و زندانها را بگشاد و از بيت المال مال فراوان ببرد و مردم را به الرضا من آل محمد (ص) دعوت كرد و گروهى بسيار از او پيروى كردند تا اين كه محمد بن طاهر در جايى به نام شاهى در نزديكى كوفه با او مقابله كرد و او را شكست داده بكشت و سرش را به نزد المستعين باللّه عباسى فرستاد.
او در بين رجال عرب طرفداران فراوان داشت و بسيارى از شعرا از جمله ابن الرومى شاعر معروف عرب او را رثا گفتند.
پيروان او پندارند كه نمرده و زنده است و خروج كند و بر بنى عباس غلبه نمايد.
كامل، ابن اثير، ج ٧، ص ١٧ و ٤٠.
تاريخ طبرى، حوادث سال ٢٣٥-٢٥٠.
مقاتل الطالبيين، ص ٦٣٩.
تاريخ ابو الفداء، ج ٢، ص ٤٣.
مشارق الانوار، ص ٢١٠.
عمريه
پيروان عمر بن الفرات بودند كه او شيخ