فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٢٥٣ - شراة
شبيبيه در خلافت فرقى بين زن و مرد نمىگذاشتند و امامت زنان را نيز جايز مىدانستند چنان كه شبيب مادرش غزاله را جانشين خود كرد.
طبرى غزاله را زن شبيب مىداند نه مادرش.
تاريخ طبرى، ج ٢، ص ٨٦١-٨٩٢.
الفرق بين الفرق، ص ٦٥ و ٦٧.
وفيات الاعيان، ج ١، ص ٢٢٣.
البيان و التبيين، ج ١، ص ٧١.
شحاميه
از فرق خوارج پيروان ابو يعقوب شحام هستند كه استاد ابو على جبائى بود و سخنان او چون سخنان جبائى است جز اين كه وى صدور مقدور واحد را از دو قادر جايز دانست ولى جبايى و پسرش از اين امر منع كردند.
برخى گمان كردند كه گفتار شحام همان قول «صفاتيه» است ولى بين اين دو سخن فرق روشن است زيرا شحام در صدور يك مقدور از دو قادر موافقت دارد و روا داند كه هركدام به جاى يكديگر آن مقدور را پديد آورند.
كعبى نوشته است كه «صفاتيه» اثبات دو آفريدگار نمىكنند ولى صدور يك مقدور را از دو قادر روا مىدانند، بدين ترتيب كه يكى از آنان آفريدگار و ديگرى كسبكننده باشد.
ابو يعقوب يوسف بن عبد اللّه بن شحام از شاگردان ابو الهذيل علاّف بود.
ملطى در كتاب «التنبيه و الرد» او را على بن محمد بن شحام ياد كرده است.
شحام به روزگار واثق خليفه عباسى در ديوان خراج بود.
در «مقالات الاسلاميين» ، ص ٢١٧ و ٣٢٣ نام او را ابو يوسف يعقوب بن عبد اللّه بن شحام بصرى آورده است.
در «طبقات معتزله» نامش ابو يعقوب بن اسحاق الشحام ياد شده است.
شحام را كتابهايى بر ردّ مخالفان در تفسير قرآن است، وى در جدل سخت چيره دست بود.
الفرق بين الفرق، ص ١٠٧.
التبصير فى الدين، ص ٥١.
المنيه و الامل، ص ١٦٤.
التنبيه و الرد، ص ٤٤.
شراة
شراة يكى از القاب خوارج است و به معنى فروشندگان مىباشد و مفرد آن شارى است و اين عنوان را خوارج از اين رو انتخاب كردند كه جان خويش را براى پاداش اخروى فدا مىكردند.
اين نام مأخوذ از آيه: «وَ مِنَ النّٰاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغٰاءَ مَرْضٰاتِ اللّٰهِ. . .» بقره/٢٠٧. يعنى: از مردم كسانى هستند كه نفس خود را به جهت خشنودى خداوند