فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٢٢١ - سابئيه (سابيه)
س
سابقيه
در «هفتاد و سه ملت» آمده كه سابقيه گفتند: آدميان دو گروهند: اوّل نيكبختانند كه از ازل آزال رقم سعادت بر جبين آنان كشيدهاند و به هيچ گناه از درگاه دور نشوند و هيچ معصيت ايشان را زيان ندارد.
گروه ديگر به شقاوت موسومند و از دولت سرمدى محروم، ايشان را هيچ طاعت فايده ندهد و به هيچ عبادت صاحب سعادت نگردند چنان كه حديث قدسى بر اين معنا ناطق است: هؤلاء فى الجنة لا ابالى و هؤلاء فى النار و لا ابالى. يعنى: اينان در بهشتند و مرا با كى نيست، و آنان در دوزخند و مرا باكى نيست.
مولانا جلال الدين بلخى در اين معنا فرموده است:
كاى ملايك بازآريدش بما
كه بدستش چشم و دل سوى رجا
لا ابالى وار آزادش كنيم
و ان خطاها را همه خط بر زنيم
در رسالۀ «معرفة المذاهب» آمده است. سابقيه گويند: سعادت و شقاوت پيش از اين نوشته شده است و گناه و زيان ندارد.
هفتاد و سه ملت، ص ٢٤.
الفرق المفرقه، ص ٦٨.
معرفة المذاهب، ص ١١.
سابّه
كسانى بودند كه ابو بكر و عمر را سب كرده، دشنام مىدادند و عبد اللّه بن سبا از ايشان بوده است. -سبائيه.
خطط، مقريزى، ج ٤، ص ١٧٠.
رسائل ابن تيميه، ج ١، ص ١٢٥.
سابئيه (سابيه)
گروهى هستند كه پندارند خداى تعالى مردمان را بيافريد و آنان را مهمل