به قول نوبختى: احمديه فرقه‌اى از اماميه هستند كه به امامت احمد بن موسى بن جعفر پس از برادرش على بن موسى الرضا (ع) قايل شدند و مانند بعض «فطحيه» به امامت دو برادر در دنبال يكديگر معتقد گشتند.

چون على بن موسى الرضا (ع) درگذشت پسرش محمد به على معروف به امام محمد تقى (ع) هفت‌ساله بود. «احمديه» او را خرد و كودك شمرده گفتند: امام بايد مردى بالغ و رسا باشد و اگر خداوند خواهد مردم را به پيروى از كودكى نارسيده امر كند، لازم آيد كه نابالغى را مكلّف كرده باشد، چه از روى خرد، كودك نابالغ را نمى‌توان مكلّف به انجام تكاليف شرع دانست، زيرا او داورى بين مردم نتواند كرد و شايسته مقام امامت نيست و از فهم احكام دقيق و پيچيده شريعت ناتوان است. از اين رو امامت را در پى يكديگر روا دانستند و به امامت احمد بن موسى قايل گشتند.

شيخ مفيد در ارشاد گويد كه: احمد بن موسى مردى بزرگوار و پرهيزگار و جوانمرد بود و ابو الحسن موسى (ع) او را دوست مى‌داشت و كشتزارى به نام يسيره به او بخشيده بود. گويند كه: احمد بن موسى هزار برده آزاد كرد.

معين الدّين ابو القاسم جنيد شيرازى در كتاب «شد الإزار في حطّ الاوزار عن زوار المزار» كه آن را در سال ٧٩١ هجرى تأليف كرده مى‌نويسد كه: احمد بن موسى به دنبال برادرش على بن موسى الرضا (ع) از مدينه به ايران آمد، چون به شيراز رسيد بدانجا در گذشت. از قبر او كسى آگاهى نداشت تا اين كه در روزگار مقرب الدّين مسعود بن بدر يكى از دو وزير اتابك ابو بكر بن سعد زنگى مزار او مكشوف شد. اتابك ابو بكر بنايى بلند بر آن ساخت، پس از او تاشى‌خاتون مادر شيخ ابو اسحاق اينجو گنبدى بلند بر آن بنا كرد و در كنارش مدرسه‌اى بزرگ بساخت و قبر خود را (در سال ٧٥٠ ه‌) در جوار او بنهاد.

صاحب «شيرازنامه» كه معاصر اين خاتون و پسرش شيخ ابو اسحاق اينجو ممدوح خواجه حافظ شيرازى بوده راجع به اين قبه كه تاشى‌خاتون بر سر روضه احمد بن موسى بنا نهاده بود مفصلتر از كتاب «شد الازار» سخن رانده مى‌نويسد: و بدين منوال مشهد مبارك اشتهار يافته تا در اين به