شريعت افزايش يافت و به همان نسبت كار صوفيان روى به تراجع نهاد، و مخالفت با آنان آغاز شد و سخن از كفر و ارتداد ايشان به ميان آمد تا آنجا كه در اوايل حكومت قاجار معصوم على شاه دكنى به قتل رسيد.

وى مريد على‌رضا دكنى از سلسلۀ «نعمت اللهى» دكن است كه در عصر كريم خان زند براى ارشاد مريدان به ايران عزيمت كرد.

پيش از قتل او گروهى از صوفيه ايران را ترك گفته و براى حفظ جان، به هندوستان و ديگر نقاط گريختند.

صوفيه راه و روش خود را «طريقه» مى‌خوانند و آن سيرى است كه اختصاص به سالكان الى اللّه دارد كه در آن راه، قطع منازل مى‌كنند و به مقامات معنوى مى‌رسند.

براى تكميل اين گفتار طرق معروف صوفيه را به ترتيب الفبا در اينجا مى‌آوريم.

اباحيه- زنادقۀ صوفيه‌اند.

اتحاديه- وحدت وجوديند.

احمديه- طريقه‌اى است مصرى در طنطا كه پيرو سيد بدوى (در گذشته در- ١٢٧٦ م) بودند و شاخه‌هاى آن عبارتند از: شناويه، مرازقه، كنّاسيه، انبابيه، حموديه، منائضيه، سلاميه، حلبيه، زاهديه، شعيبيه، تسقيانيه، عربيه، سطوحيه، بنداريه، مسلميه، شورون بلاليه، بيوميه.

ادريسيه- شاخه‌اى از طريقۀ خاضريه هستند كه در قرن نوزدهم در عسير در الجزيره سكنا گزيدند.

ادهميه- صاحب اسناد تركى و سورى هستند كه به قرن پانزدهم ميلادى مى‌رسد و ظاهرا پيرو پير طريقتى به نام ابراهيم ادهم هستند كه در سال ٧٧٦ ميلادى در گذشته است.

اسماعيليه- طريقۀ افريقائى نوبى است كه در قرن نوزدهم ميلادى در كوردوفان مى‌زيستند.

اشراقيه- مكتب شيخ اشراق شهاب الدين سهروردى (مقتول در سال ١١٩١ م) در حلب است.

اشرفيه- شاخه‌اى از صوفيۀ ترك از طريقۀ «قادريه» در ازنيق هستند كه پيشواى ايشان در سال ١٤٩٣ م درگذشت و آنان را «واحديه» نيز گويند.

اغتباشيه- شاخه‌اى تركى از طريقه «خلوتيه» هستند كه پيشواى ايشان در ١٥٤٤ ميلادى درگذشت.

اغتشاشيه- طريقه‌اى از كبراويه خراسان هستند و پيرو اسحاق ختلانى (در گذشته در قرن پانزدهم) بودند.

اكبريه- حاتميه.

امير غنيه- طريقه‌اى افريقائى نوبى و شاخه‌اى از ادريسيه هستند كه پيشواى ايشان در ١٨٥٣ ميلادى درگذشت.

اويسيه- طريقه‌اى تركى بودند و در