فرهنگ فرق اسلامی - مشکور، محمد جواد؛ مدیرشانه چی، کاظم - الصفحة ٢٩٦ - صباحيه
شيعه اماميه نزديكند و بالغ بر چهل هزار خانوار از ايشان در آن نواحى زندگى مىكنند.
بستان السياحه، ص ٤٧ و ٤٨.
صالحيه
از فرق زيديه پيروان حسن بن صالح بن حى يا حيّان كوفى ثورى بودند.
وى مردى عابد و فقيه و متكلم بود و بخارى و مسلم و ديگر اصحاب سنن از وى نام بردهاند و او را ثقة دانستند و كتاب الجامع در فقه از اوست و از علماى بزرگ زيدى به شمار مىرود.
ايشان گويند كه: ايمان معرفت الهى است و طريقۀ معرفت آن باشد كه بنده جزم كند كه جهان را پديدآورندهايست على الاطلاق و گويند: معرفت خدا با انكار نبى درست است زيرا عقل جايز مىشمرد كه به خدا ايمان آورند و به رسول ايمان نداشته باشند و كفر خصلتى است كه زياد و كم نگردد.
محمد بن شبيب و ابو شمر و غيلان دمشقى از همفكران صالح بودند و غيلان مىگفت: معرفت دو نوع است فطرى و اكتسابى.
ايشان تعظيم ابو بكر و عمر كنند و در امر عثمان توقف نمايند و گويند: حسن حال و سوء حال او را به خدا واگذار مىكنيم.
دربارۀ على (ع) گويند: وى افضل مردمان بود و بعد از رسول (ص) اولى به امامت على (ع) است و اگر وى با رضايت خود از جانشينى كناره نمىگرفت، ابو بكر در معرض هلاكت بود.
گويند: هر كس از فرزندان حسن (ع) و حسين (ع) شمشير بر كشد و دانا و عاقل و پرهيزگار باشد امام است.
شرط ديگرى براى امامت افزودند و آن حسن منظر يعنى زيبارويى است و گويند: اشكالى ندارد كه در يك زمان دو امام باشد.
فرق فخر رازى، در شرح روافض.
تبصرة العوام، ص ١٨٧.
ملل و نحل، شهرستانى، ص ١٤٢-١٤٣.
صباحيه
از فرق «زيديه» كه ابو بكر را امام مىدانستند و گفتند: با اين كه على (ع) افضل بود ولى نصى بر امامت او نيست.
خطط، مقريزى، ج ٤، ص ١٧٧.
صباحيه
از ياران ابو محمد صباح بن قيس بن يحيى المزنى بودند و از ابو بكر و عمر بيزارى جسته و به رجعت اعتقاد داشتند.
علاّمه حلّى در رجال خود گويد: او كوفى و «زيدى» بود و نجاشى او را ثقة دانسته، گويد كه وى از حضرت امام