او حرب بن زياد را به جنگ عبد الجبار فرستاد. در آن جنگ برازبنده به دست حرب كشته شد و عبد الجبار منهزم گشت و سرانجام دستگير و زندانى شد (روز شنبه ششم ماه ربيع الاول سنه ١٤٢ ه‌) .

الآثار الباقية عن القرون الخاليه، ص ٢١٠ (بهافريديه) .

تاريخ الرسل و الملوك، ج ١٠، ص ١١٩ (سنباذ) .

تبصرة العوام فى معرفة مقالات الانام، ص ١٧٨ (ابو مسلميه) .

فرق شيعه نوبختى، ص ٧٥(ابو مسلميه) .

زين الاخبار، ص ١٢٣(برازبنده) .

الفرق بين الفرق، ص ١٥٥(البركوكيه) و ص ٢١٥(بهافريديه) .

الفصل فى الملل و الاهواء و النحل، ج ١، ص ٧٧(ابو مسلميه) .

الفهرست، ابن النديم، ص ٦٥(ابو مسلميه و اسحاقيه) ، ص ٦١٤(بهافريديه) .

الكامل فى التاريخ، ج ٥، ص ٤٨١(سنباذ) .

مروج الذهب، ج ٣، ص ١٦٩(حريانيه) ، ص ٢٢٠(سنباذيه) .

المغنى فى ابواب التوحيد و العدل، ج ٢، ص ١٧٨(ابو مسلميه) .

المقالات و الفرق، ص ٦٤ و ١٩٥ (ابو مسلميه) .

الملل و النحل، شهرستانى، ص ١٥٥(غاليه) .

ابيضيه

-مقنعه.

اتحاديه

احمد خابط از «معتزله» گويد كه: عالم را دو مدبّر است خدا و عيسى، يكى «قديم» و ديگرى «حادث» و هر دو با هم متحدند و اتحاديه از صوفيه بر اين سخن همداستانند و گويند: چون روح آدمى مصفا گردد و به نور معرفت منوّر گردد از خانه دوئى بيرون تازد و عبارت توئى و منى براندازد و حقيقت كشف كه عارف و معروف است و عاشق و معشوق، بندگى و خداوندى از ميان برخيزد و خدا و بنده هر دو يكى شود.

غلاة نيز اين افترا را بر بعضى از ائمه زنند.

دبستان المذاهب، ج ٢، ص ٨٠.

صراط النجاة، علاّمه مجلسى.

هفتاد و سه ملت، ص ٣٠.

اثريه

گويند هر امر شرعى و حكمى دينى كه در بايست امت باشد جمله در قرآن آمده است، و در اخبار نبوى مبين و معين، و هر چه در آيت و روايت نيامده است حاجت نيست كه خود را در وسواس اندازيم، و گوئيم كه خمر حرام است كه مستى در آن موجود است، ما را حاجت بدين تكليف و قياس نيست چون اوّل كسى كه قياس نهاد ابليس بود، طوق لعنت در گردنش ماند. تصوّر وى چنان بود كه جوهر آتش حقيقت مطلق است و نورانى، و جرم خاك كثيف مطلق و