چنان كه در مبحث اماميه گفتيم شيعه اثنى عشرى معتقد به «نصّ جلى» هستند، يعنى كسانى كه قايل به «نص» و تعيين آشكار شدند و گويند رسول خدا (ص) به «نصّ جلى» در روز غدير خم حضرت على (ع) را به جانشينى خود برگزيدند و صريحا ايشان را به امامت امت تعيين فرمودند. [١]

ايشان دلايل امامت حضرت على (ع) را بنا بر قرآن و سنت چنين بيان مى‌نمايند: «إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاٰةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكٰاةَ وَ هُمْ رٰاكِعُونَ» (مائده/٥٥) يعنى، همانا ولى شما خداست و پيغمبر او و كسانى كه ايمان آوردند و نماز را بپاى‌دارند و زكات مى‌دهند، در حالى كه ركوع مى‌گذارند. [٢]

«. . . اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي. . .» (مائده/٣) يعنى،

امروز دين را بر شما كامل كردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم.

«يٰا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مٰا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمٰا بَلَّغْتَ رِسٰالَتَهُ وَ اللّٰهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّٰاسِ. . .» (مائده/٦٧) يعنى، اى پيغمبر برسان آنچه را كه به تو از سوى پروردگارت نازل شده و اگر چنين نكنى پيغام او را نرسانيده باشى، خداوند تو را از گزند مردم نگاه مى‌دارد.

و ديگر آيه: «. . . وَ إِنْ تَظٰاهَرٰا عَلَيْهِ فَإِنَّ اللّٰهَ هُوَ مَوْلاٰهُ وَ جِبْرِيلُ وَ صٰالِحُ الْمُؤْمِنِينَ. . .» (التحريم/٤) يعنى اگر عليه او همپشت شوند پس همانا خدا و جبرئيل و مؤمنان نيكوكار يار و ياور اويند.

ديگر آيه مباهله است كه فرمود: «. . . فَقُلْ تَعٰالَوْا نَدْعُ أَبْنٰاءَنٰا وَ أَبْنٰاءَكُمْ وَ نِسٰاءَنٰا وَ نِسٰاءَكُمْ وَ أَنْفُسَنٰا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللّٰهِ عَلَى الْكٰاذِبِينَ» . (آل عمران/٦١) يعنى، اى پيغمبر بگو بياييد تا پسران خود و پسران شما و زنانمان و زنان شما و خودهايمان و خودهايتان را بخوانيم، سپس زارى كنيم و نفرين خداى را بر دروغگويان بفرستيم.

گويند: مقصود همۀ اين آيات ولايت حضرت على (ع) است، همچنين به احاديثى از اين قبيل استناد مى‌نمايند: «انت الخليفة من بعدى و انت وصيى و قاضى دينى» ، يعنى تو پس از من جانشين منى، تو وصى و وام‌گذار من

[١] -كه در صحيح مسلم، و تفسير ثعلبى، و سنن ابى داوود، و سنن ترمذى، و در الجمع بين الصحيحين، و در مناقب ابن مغازلى. . . آمده است.

[٢] -اين آيت، صرف نظر از مورد آن كه پس از نصب على (ع) در غدير خم نازل شده است (رجوع شود به تفاسير) نص جلى نيست، همين طور آيۀ بلغ ما انزل من ربك، و آيۀ صالح المؤمنين، منتهى با ضميمۀ شأن نزول آيه و تفسير آن جزو مناقب على (ع) است نه ادلۀ خاصۀ امامت.