عبد القاهر بغدادى در كتاب «الفرق بين الفرق» مى‌نويسد: بابكيه پيروان بابك خرم دين هستند كه بنياد دين خود را به شروين نامى كه در جاهليت پادشاه آنان بود رسانند و شروين را برتر از محمد (ص) و ديگران دانند.

به قول نظام الملك آنان رنج عبادت را از تن خود برداشته‌اند و نماز نخوانند و روزه نگيرند و حج نروند و غسل جنابت بجاى نياورند. مذهب ايشان با باطنيان و مزدكيان يكى است و خويشتن را به محبت اهل بيت معروف دارند تا مردم را بدين وسيله صيد كنند.

ابو المظفر اسفراينى در كتاب «التبصير فى الدين» گويد: بابكيان را در كوهستانهاى خود شبى است كه در آن گرد مى‌آيند و هر گونه تباهى از باده خوارى و سرودسرائى و جز آن مى‌كنند و مردان و زنان دور هم جمع مى‌شوند و سپس چراغها را مى‌كشند و هر يك از ايشان با زنى كه پيش آمده است نزديكى مى‌كنند.

بطور كلى بيشتر آنچه را كه دربارۀ عقايد خرم دينان نگاشته‌اند، آلوده به غرض و تهمت است چيزى كه ظاهرا مسلم است، مذهب آنان از دين مزدك نشأت گرفته و خرم دينان را مزدكيان جديد بايد دانست. از هدفهاى اصلى عقايد آنان خرسندى و دلخوشى به زندگى بوده است و بر همين اصل مى‌باشد كه آنان را خرمى يا خرم دين مى‌ناميدند، در دين ايشان زن و مرد از هم جدا نبوده و با هم اشتراك مساعى داشته‌اند و اين كه آنان را متهم به فسق و فجور كرده‌اند درست نيست بلكه ايشان به يك نوع ازدواج موقت قايل بوده و در صورت رضايت، طرفين به اين ازدواج تن در مى‌داده‌اند.

شهرستانى مى‌گويد: عقايد اصولى ايشان نخست «تناسخ» ، يعنى حلول ارواح در ابدان انسان و حيوان و ديگر «انتقال روح» از يك پيكر به پيكر ديگر و سوم «رجعت» يا بازگشت به اين جهان بوده است. اين اعتقادات را مقدسى نيز تأييد مى‌كند و گويد كه: خرم دينان معتقدند كه وحى و پيغمبرى هيچ‌گاه منقطع نمى‌شود و هر صاحب دينى در عقيدۀ خود مصيب است زيرا او اميد به ثواب داشته و از عقاب مى‌ترسد. ايشان از خونريزى مى‌پرهيزند، مگر آن كه در مقابل دشمنان خود قرار گيرند. ابو مسلم خراسانى را محترم مى‌شمارند و ابو جعفر منصور كه او را كشته است لعنت مى‌نمايند. بر مهدى بن فيروز كه فرزند فاطمه دخت ابو مسلم است درود مى‌فرستند، ايشان پيامبران خود را (فريشتگان) يعنى فرستادگان مى‌خوانند و