قواعد فقهيه - بجنوردى، سيد محمد - الصفحة ٤٠٨
از امام على (ع) روايت شده كه آن حضرت حكم كرد در مورد مردى كه زنى را به ازدواج خويش درآورده بود و به خانواده و خويشان زن شرط كرده بود كه اگر بر آن زن، زن ديگرى گرفت و يا اينكه كنيزى اختيار نمود آن زنى را كه به ازدواج خويش درآورده مطلقه باشد و آن كنيزى كه گرفته آزاد باشد. امام فرمود: شرط خداوند قبل از شرط آنهاست. اگر خواست به وعده و شرط خويش عمل كند و اگر هم خواست زن ديگرى، علاوه بر آن زن مىگيرد و كنيزى را انتخاب مىنمايد و اگر با زن ديگرى ازدواج نمود زن اول مطلقه نمىشود و (همچنين) اگر كنيزى گرفت كنيز اول آزاده نمىشود.
٢٣- روى موسى بن بكر عن زراره قال:
إنّ ضيريسا كانت تحته ابنة حمران فجعل لها أن لا يتجوز عليها و لا يتسرى عليها أبدا فى حياتها و لا بعد موتها على ان جعلت هى أن لا تتزوج بعده، و جعلا عليهما من الحج و الهدى و النذور و كل مال لهما يملكانه فى المساكين و كل مملوك لهما حرا إن لم يف كل واحد منهما لصاحبه ثم إنه أتى أبا عبد اللّه (ع) فذكر له ذلك فقال: ان لابنه حمران حقا و لن يحملنا ذلك على أن لا نقول الحق، اذهب فتزوج و تسر، فان ذلك ليس بشىء فجاء بعد ذلك فتسرى فولد له ذلك أولاد. [١]
[١] . شيخ طوسى، استبصار، ج ٣، ص ٢٣٢، روايت ٨٣٥؛ كلينى، همان، ج ٥، كتابالنكاح، ص ٤٠٤، شيخ طوسى، تهذيب الاحكام، ج ٢،كتاب النكاح، باب المهور، ص ٢١٩.