تقرب به خدا باشد، و داعى دوم و مع الواسطۀ عامل اين باشد كه مستحق اجرت شود، و به قول سيد طباطبايى يزدى (قدس سره) در حاشيه مكاسب: «در عبادات چيزى بيش از توسط امتثال و اينكه داعى اول عباديت باشد، مطرح نيست، و لازم نيست كه قصد قربت غاية الغايات هم باشد، پس هم قربت است و هم اجرت». [١]‌

نظير اينكه انسان عبادتى را قربة الى اللّه انجام مى‌دهد، مثلا نماز مى‌خواند، روزه مى‌گيرد، خالصا لوجه اللّه، يعنى هدف مباشر و غايت بلاواسطه و داعى اولى، همين تقرب است.

ولى مقصد اصلى و غاية الغايات اين عمل عبارت است از يك سلسله مطالب و خواسته‌هاى دنيوى از قبيل اينكه نماز جعفر طيار مى‌خواند براى اداء دين، و گشايش كار در زندگى و ... پس هكذا در ما نحن فيه نيز مى‌تواند براى عبادات واجب اجير شود و اجرت هم بگيرد. [٢]‌

مرحوم شيخ در پاسخ مى‌فرمايد: «فرق است بين اينكه حاجتى دنيايى را از خالق جهان و آفرينندۀ كون و مكان بخواهيم، يا حاجتى را از غير او و انسانهايى مانند خود درخواست نماييم».

[١] . سيد كاظم يزدى، حاشيه المكاسب، ص ٢٤.
[٢] . شيخ مرتضى انصارى، همان، ج ١، ص ١٨٦.