بحث در خلل صلات نسبت به مقتضاى قاعدۀ لا تعاد مى‌باشد يعنى اخلال به وقت، طهور، قبله، ركوع و سجود كه اجزاى ركنى مى‌باشند، موجب بطلان صلات و موجب اعادۀ صلات مى‌شود و اعادۀ صلات حكايت از بطلان صلات مى‌كند و خود قاعدۀ لا تعاد موضوع حكم نيست بلكه اعاده و ارشاد به بكن يا نكن حكم عقل است و ذكر لازم و ارادۀ ملزوم و كنايه و ارشاد به بطلان صلات يا عدم آن است.

اما خود قاعدۀ لا تعاد يك حكم شرعى و قابل تخصيص است. چهار ركن ديگر نيز داريم كه عبارتند از: ١- نيّت؛ ٢- تكبيرة الاحرام؛ ٣- قيام در حال تكبيرة الاحرام؛ ٤- قيام متصل به ركوع. بنا بر اين نه جزء اركان محسوب مى‌شوند. قاعدۀ لا تعاد نيز به دو بخش تقسيم مى‌شود:

الف. وقت، طهور، قبله، ركوع و سجود؛

ب. نيّت، تكبيرة الاحرام، قيام در حال تكبيرة الاحرام و قيام متصل به ركوع.

قاعدۀ لا تعاد به طور تصديقى داراى دو عقد است: