نكتۀ اول- اينكه مسلمانان به شروطى كه منعقد مى‌سازند ملتزم و متعهد هستند و بايد بدان عمل نمايند و با توجه به معناى لغوى كه از شرط كرديم شرط به الزام و التزام در بيع را گويند؛ پس هر نوع شرطى كه در طى عقدى واقع شود بر مسلمانان لازم الوفاء خواهد بود.

نكتۀ دوم- اينكه اين اصل يعنى لزوم وفاء به شروط در مورد شروط مخالف با كتاب خدا تخصيص مى‌خورد يعنى هر نوع شرطى كه با مفاد كتاب خدا مخالفت داشته باشد، لازم الوفاء نيست.

٢- عبد اللّه بن سنان عن أبى عبد اللّه (ع) قال:

سمعته يقول: من اشترط شرطا مخالفا لكتاب اللّه فلا يجوز له و لا يجوز على الذي اشترط عليه و المسلمون عند شروطهم فيما وافق كتاب اللّه عز و جل. [١]‌

عبد اللّه بن سنان از امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه امام فرمودند: «كسى كه شرطى مخالف با كتاب خدا كند نه بر او و نه بر كسى كه شرط بر عليه او شده وفاء به شرط جايز نيست و مسلمانان در آن شروطى كه موافق با كتاب خداست ملتزم و متعهد مى‌باشند».

[١] . حر عاملى، همان، ج ١٢، كتابالتجاره، ابواب الخيار، ص ٣٥٣؛ كلينى، فروع كافى، ج ٥، كتابالمعيشة، ص ١٦٩.