دليل سوم: سومين دليل روايت صحيحۀ زراره در اين زمينه است و جناب شيخ طوسى آن را در كتاب تهذيب نقل مى‌كند. از عبد اللّه، عن احمد بن محمد، عن الحسين بن سعيد، عن حماد، عن حريز، عن زراره، عن ابى جعفر (حضرت باقر (ع)) قال: «اذا كنت قاعدا وضوئك فلم تدر أ غسلت ذراعيك أم لا، فأعد عليهما»، يعنى اگر شما در حال وضو گرفتن باشيد و شك كنيد آيا هر دو دست را شسته‌ايد يا خير، بايد دوباره آنها را بشوييد (وضو بايد اعاده شود) «و على جميع ما شككت فيه أنّك لم تغسله او تمسحه مما سمّى اللّه ما دمت فى حال الوضوء فإذا قمت من الوضوء و فرغت منه و قد صرت فى حال اخرى فى الصلاة او فى غيرها فشككت فى بعض ما سمّى اللّه ممّا أوجب اللّه عليك فيه وضوئه لا شى‌ء عليك، منه شككت فى مسح رأسك و فأصبت فى لحيتك بللا فامسح بها عليه و على ظهر قدميك فان لم تصب بللا فلا تنقض الوضوء بالشكّ و امض فى صلاتك» [١]، و در ادامه حديث مى‌فرمايند در تمام موارد اگر شك كرديد كه آيا آنها را شسته‌ايد يا نه، بايد آنها را بياوريد و در موارد مسح (مسح رأس يا دو پا) اگر در حال وضو باشيد بايد مسح را بياوريد. اما اگر بعد فراغ از وضو كرديد و داخل كار ديگرى شديد (اجراى قاعدۀ فراغ) بر تو چيزى نيست.

و اگر در مسح سر و روى پا شك كرديد، از آن رطوبتى كه در صورت وجود دارد بر سر و روى پاها مسح كنيد، وضو را با شك نقض نكنيد و با آن نماز را‌

[١] . كلينى، كافى، ج ٣، ص ٣٣، باب الجبائر و القروح و الجراحات، ح ٢؛ شيخ طوسى،همان، ج ١، ص ١٠٠، ح ٢٦١، باب صفة الوضوء و الفرض منه و السنة، ح ١١٠؛ حر عاملى،همان، ج ١، ص ٣٣٠، ابوابالوضوء، باب ٢، ح ١.