در احاديثى دفع منكر و ضرر در اين امور واجب شده و حكم عقل نيز ما را تأكيد مى‌كند كه در اين موارد حمل بر وجوب تعاون كنيم. اما در مواردى كه شارع مقدس دفع منكر را لازم ندانسته، دليلى بر وجوب آن نخواهد بود؛ لذا حكم را بر استحباب حمل مى‌كنيم. [١]‌

٢- روايات‌

پيامبر اكرم (ص) فرمودند: هر كس در كشتن فرد مسلمانى حتى در نوشتن كلمه و عبارتى مساعدت كند، در روز قيامت به گونه‌اى برمى‌خيزد كه گويى بر پيشانى او نوشته شده از رحمت پروردگار مهربان مأيوس است. [٢] امام رضا (ع) فرمودند: هر آنچه از جانب خداوند متعال و شريعت مقدس مجاز شمرده شده و قوام و ايستايى امور مردمان بدان باشد، از قبيل آنچه كه مى‌خورند و مى‌آشامند و مى‌پوشند و نكاح مى‌كنند و تملك مى‌نمايند، خريدوفروش و هبه و عاريه‌اش حلال باشد و هر آنچه فسادى در آن به چشم مى‌خورد، به همين دليل مورد نهى قرار گرفته و به عبارت بهتر، خوردن و ... ممنوع شده مثل شراب، ربا و غيره، پس حرام است و ضررزننده بر جسم و فاسدكننده نفس است. [٣] پيامبر اكرم (ص) فرمودند: مبادا بر ضرر مسلمان مظلومى كمك كنيد، تا او به درگاه خداوند بر شما نفرين كند و نفرين او دربارۀ شما به اجابت رسد؛ زيرا نفرين مسلمان مظلوم به اجابت مى‌رسد. [٤]‌

[١] . سيد ميرزا حسن موسوى بجنوردى، همان، ص ٣٠٣.
[٢] . همان، ص ٣٠٦.
[٣] . شيخ مرتضى انصارى، همان، ص ١٠.
[٤] . شيخ طوسى، مبسوط، ج ٦، ٢٨٥.