(٢) خبر عثمان بن زياد از ابى جعفر (ع) گفت: به امام (ع) گفتم كه همانا شتربانى است كه كالا حمل مى‌كند و ما او را براى حمل بار كرايه مى‌كنيم و او بار ما را بر روى بار ديگرى حمل مى‌كند و خراب مى‌شود. امام (ع) فرمودند: او را ضامن كن و از او ضمان را بگير. [١]‌

(٣) خبر سكونى از جعفر از پدرش از على (ع) گفت: زمانى كه شتر از حمل بار ايستاد و بار را نمى‌برد صاحب همان شتر ضامن بار مى‌شود. [٢]‌

(٤) خبر حسن بن صالح از ابى عبد اللّه (ع) گفت: زمانى كه شتر يا حيوان باركش ديگرى، بار را نمى‌برد صاحب حيوان ضامن بار است. [٣]‌

حق اين است كه اين روايات از محل كلام ما دور هستند، زيرا كلام ما در اين است كه اجير تلف مال را با انكار مالك ادعا كرد و دعوايش باقى است و عدم تلف است.

اين روايات بر عدم قبول قول اجير در صورت عدم تعدى و تفريط دلالت مى‌كند، بلكه به تفريط او حكم مى‌كند مگر اينكه بينه بر تلف بياورد و اينكه اين تلف به پديده تفريط نبوده است.

[١] . شيخ صدوق، من لا يحضره الفقيه، ج ٣، ح ٣٩٢٦، باب ضمان من حمل شيئا فادعى ذهابه، ح ٧، ص ٢٥٦؛ شيخ طوسى، تهذيب الاحكام، ج ٧، ح ٩٦٩، باب فى الاجارات، ح ٥١، ص ٢٢١؛ حر عاملى،همان، ج ١٣، ابواب احكام الاجاره، باب ٣٠، ح ٨، ص ٢٧٨.
[٢] . شيخ طوسى، تهذيب الاحكام، ج ٧، ح ٩٧١، فى الاجارات، ح ٥٣، ص ٢٢٢؛ حر عاملى،همان، ج ١٣، ص ٢٧٨.
[٣] . شيخ صدوق، من لا يحضره الفقيه، ج ٧، ح ٩٧٢، فى الاجارات، ح ٥٤، ص ٢٢٢؛ حر عاملى،همان، ج ١٣، ابواب احكام الاجارة، باب ٣٠، ص ٢٧٩.