موارد اين است كه اتلاف صدق كند و ما در محلش بررسى كرديم كه قصد و عمد لازم نيست نه در ماده افعال و نه در هيئتش. علاوه بر اين اخبار زيادى در ضمان وارد شده كه جملاتى چند را ذكر كرديم و از آن جمله است:

صحيح حلبى از ابى عبد اللّه (ص) در مورد مردى كه لباس براى رنگ كردن مى‌دهد و خياط آن را خراب مى‌كند مى‌فرمايند به هر عاملى اجرت داده مى‌شود به شرطى كه درست كار كند و اگر خراب كند، ضامن است. [١]‌

از حلبى روايت شده كه از ابى عبد اللّه (ص) در مورد برشكارى كه لباس را خراب كرده سؤال كردند. حضرت فرمودند: به هر اجير اجرتش داده مى‌شود به شرط اينكه درست كار كند. اگر خراب كرد پس ضامن است. [٢]‌

حلبى از ابى عبد اللّه (ص) روايت مى‌كند: در مورد غسال (شوينده) و صباغ (رنگ كار) گفته شده كه اگر ادعا كند چيزى از آنها دزديده شده ولى نتواند دليلى بر ادعاى خود بياورد و گمان رود كه خود اين اموال را برده است و نتواند ثابت كند كار ديگرى بوده در صورتى كه شاهدى بر ادعاى خود نياورد، خود ضامن است. [٣]‌

[١] . شيخ صدوق، من لا يحضره الفقيه، ج ٣، ص ٢٥٣ ح ٣٩١٧، باب ضمانالصناع، ح ١، ص ٢٥٣؛ حر عاملى،همان، ج ١٣، ابواب احكام الاجاره، باب ٢٩، ح ١٩، ص ٢٧٥.
[٢] . كلينى، همان، ج ٥، باب ضمانالصناع، ح ١، ص ٢٤١؛ شيخ طوسى،تهذيب الاحكام، ج ٧، ح ٩٥٥، فىالاجارات، ح ٣٧، ص ٢١٩؛ همچنين: شيخ طوسى، استبصار، ج ٣،ح ٤٧٠، باب الصانع يعطى شى‌ء ليصلحه فيفسده ...، ح ١،ص ١٣١؛ حر عاملى، همان، ج ١٣، ابواب احكام الاجارة، باب ٢٩، ح ١، ص ٢٧١.
[٣] . كلينى، همان، ج ٥، باب ضمانالصناع، ح ٢، ص ٢٤٢؛ شيخ صدوق،من لا يحضره الفقيه، ج ٣، ح ٣٩٢١، باب ضمان منحمل شيئا فادعى ذهابه، ح ٢، ص ٢٥٤؛ حر عاملى،همان، ج ١٣، ابواب احكام الاجاره، باب ٢٩، ح ٢، ص ٢٧١.