روايات: روايت اول: در كتاب فقه الرضا، از امام رضا (ع) نقل شده: بدان كه هر آنچه از جانب خداوند متعال و شريعت مقدس در آن رخصت داده شده، و قوام و ايستايى امور مردمان بدان باشد از آنچه كه مى‌خورند و مى‌آشامند و مى‌پوشند و نكاح مى‌كنند و تملك مى‌نمايند و مورد استعمال قرار مى‌دهند، خريدوفروش و هبه و عاريه‌اش حلال مى‌باشد و هر آنچه كه در آن فسادى به چشم مى‌خورد و از اين رو مورد نهى قرار گرفته و به عبارت بهتر خوردن و آشاميدن يا پوشيدن آن ممنوع شمرده است و يا اينكه نگاهش يا نگهدارى و امساكش ناروا دانسته شده است مثل سينه و دم و گوشت خوك و ربا، و جميع فواحش و گوشت درندگان و شراب و آنچه كه شبيه اينهاست، پس حرام است و ضررزننده بر جسم و فاسدكننده نفس مى‌باشد.

روايت دوم: در دعائم الاسلام از امام صادق (ع) نقل شده كه بيعهاى حلال هر آن چيزى است كه حلال شمرده شده و قوام مردمان بدان بوده بهره‌ورى از آن مباح مى‌باشد، و هر آن چه كه اصلش حرام، و مورد نهى قرار گرفته باشد، خريدوفروشش جايز نيست.

روايت سوم: روايت نبوى مشهورى است كه خدا هرگاه چيزى را حرام كرد، بهاى آن را نيز حرام خواهد نمود. [١]‌

اجماع: فقها بر حرمت خريدوفروش و شرب خمر و تهيۀ مقدمات اسباب آن، اجماع كرده‌اند. شيخ انصارى مى‌فرمايد: كسى كه انگور را بفروشد تا از آن شراب‌

[١] . شيخ مرتضى انصارى، همان، ص ١٠.