چون مانند اين قول است كه بگويد: «بدون ثمن فروختم» يا مانند اين است كه بگويد «به تو اجاره دادم بدون اينكه اجاره باشد» و «به تو فروختم بدون اينكه بيعى باشد». بخشى از اين كلام با بخش ديگر آن متناقض دارد و لغو است و اثرى بر آن مترتب نمى‌شود.

پس اين از اجاره فاسد نيست، چگونه مى‌گويى ضمان واقعى بدل اجرت مسمى در اجاره صحيح است. بنا بر اين در مورد قاعدۀ «ما يضمن بصحيحه» و قاعدۀ «ما لا يضمن بصحيحة لا يضمن بفاسده» جارى نمى‌شود، بلكه كلام لغو است و خارج از طريق محاوره و فايده و استفاده بردن مى‌باشد.

به كار گرفتن اجير قبل از طى كردن اجرت با او مكروه است. به دليل قول حضرت صادق (ع) در روايتى كه شخصى به نام سعده از آن بزرگوار نقل كرده است كه: «كسى كه ايمان به خدا و روز جزا دارد، نبايد اجيرى را به كار گيرد مگر اينكه اجرت و مزد او را به او اعلام كند». [١]‌

[١] . شيخ طوسى، تهذيب الاحكام، ج ٧، ح ٩٣١، فى الاجارات، ح ١٣، ص ٢١١؛ كلينى،همان، ج ٥، ح ٤، ص ٢٨٩؛ حر عاملى، همان، ج ١٣، ابواب احكام الاجاره، باب ٣،ح ٢، ص ٢٤٥.