عمران است كه از كنارت مى‌گذرد آيا او با تو در شهر نيست؟ گفتم: بله هست. امام فرمودند: به آن مرد بگو آن را بنويسد و براى من بفرستد. بعد از اين عمران پيش ما آمد و من مطلب را بدون كم و زيادى براى ايشان نوشتم.

بعد از اين جريان برگشت در بازار گندم‌فروشان با من برخورد كرد و شانه‌اش به شانه‌ام خورد و گفت براى تو سلام مى‌رساند و به تو مى‌گويد: به مرد بگو به شرطش وفا كند.

١٨- عن يعقوب بن يزيد عن ابن ابى عمير عن بعض اصحابنا عن ابى عبد اللّه (ع) فى رجل يتزوج المرأة فيشترط عليها أن يأتيها إذا شاء و ينفق عليها شيئا مسمى قال:

لا بأس. [١] ابن أبى عمير از امام صادق (ع) روايت كرده كه مردى زنى را به ازدواج خويش در آورده و بر آن زن شرط كرد كه هر وقت خواست پيش زن بيايد و چيزى را به عنوان نفقه به او بدهد. امام (ع) فرمودند: شرط اشكالى ندارد.

١٩- عن جعفر بن محمد انه قال: «من تزوّج امرأة و شرط المقام بها فى أهلها أو بلد معلوم، فذلك جائز لهما و الشرط بين المسلمين ما لم يحل حراما او يحرم حلالا». [٢]‌

امام جعفر صادق (ع) فرمودند: كسى كه زنى را به ازدواج خويش درآورد و شرط اقامت زن را در بين بستگانش و يا شهر معلومى نمود، اين شرط براى هر دو نفر جايز‌

[١] . شيخ طوسى، همان.
[٢] . تميمى مغربى، همان، ج ٢، ص ٢٢٩، ح ٨٥٤.