از اين اخبار روشن مى‌گردد كه هيچ اشكالى نيست، در اينكه عبادات براى جلب منافع مترتب بر آن فعل وارد شود، و يا دفع مضراتى كه مترتب بر ترك آن است. از اين قبيل عبادات در شريعت مقدس، و ادعيه و نوافل آمده كه به خاطر اغراض دنيوى مثل وسعت روزى، برآورده شدن حوايج، اداى دين و ... عبادات انجام شود.

و احدى توهم نكرده كه، عبادات با اخلاص معتبر در آن با اين منافع دنيوى منافات دارد. بلكه طلب حاجت از خداوند سبحان و لو دنيوى هم باشد، در نزد خداى متعال محبوب است و ضررى به عبادت نمى‌زند، بلكه باعث تأكيد در عبادات است.

ولى اگر غرض مكلف از اتيان نماز، مثلا فقط وسعت روزى باشد، به طورى كه تقربى در ميان نباشد، شكى نيست كه اين نوع از عبادات باطل است.

خلاصه اينكه ما وجهى صحيح را بر بطلان عبادات كه اخروى است و هم مستحق اجرت است نيافتيم و وجهى را هم كه مخالف اخلاص و تقرب باشد نيافتيم.

لذا دريافتيم كه صفت عباديت منافاتى با اجاره ندارد. [٢]‌

[١] . ابو القاسم خويى، همان، ج ١، ص ٤٦٥.
[٢] . همان، ص ٤٦٧.