لذا اگر پرداخت اجرت بر انجام نماز ظهر به نحو جعاله باشد، وجوبى عرضى متوجه نماز ظهر نخواهد گشت تا تأكيد كنندۀ وجوب، و اخلاص عمل باشد. و اين در حالى است كه احدى در ما نحن فيه بين باب جعاله و اجاره فرقى نگذاشته است و يا هر دو را واجب و جايز و يا هر دو را غير جايز دانسته‌اند.

ب) جواب حلّى و اصلى‌

اشكال دوم كه از عمدۀ اشكالات است اين است كه: مقصود مستدل از تأكيد اخلاص چيست؟ ما دو احتمال در پيش روى شما قرار داده و شما را مخير مى‌سازيم كه در تفسير كلام خود هر يك را كه خواستيد برگزينيد.

احتمال اول اينكه: مؤكد، اشتراط اخلاص باشد به اين بيان كه در هر عبادتى كه قصد قرب و اخلاص شرط گرديده، اخذ اجرت شرط بودن اخلاص را تأكيد مى‌نمايد. به تعبير ديگر، اگر بر انجام فريضۀ نماز ظهر كه در آن اخلاص شرط است اجير گردد، به طريق اولى اخلاص مشترط است.

احتمال دوم اينكه: اخلاص خارجى را تأكيد مى‌نمايد؛ يعنى شخصى كه در خارج عبادتى به جاى مى‌آورد، اخلاص را محقق مى‌سازد كه او بايد خارجا عمل را همراه با اخلاص اقامه نمايد. حال اخذ اجرت بر انجام عبادت واجب، تأكيد كنندۀ تحقق اخلاص در خارج مى‌باشد.

اگر مقصود اولى بوده و احتمال نخست را اختيار كرده و بگوييد اخذ اجرت مؤكد اشتراط اخلاص است، چرا كه در صورت عدم اجاره، از يك جهت اخلاص‌