دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٤٥ - ٨٦ محمد بن ابى بكر

تنها نهادند، معاويه از اين فرصت، سود جُست و توانست با حيله‌گرى و خباثت، اين ياور با اخلاص امام ٧ را فريب دهد و او را بكشد و بدين شيوه بر مصر، دست يابد.[١]

على ٧ در مناسبت‌هاى مختلفى محمّد را مى‌ستود و او را به نيكى ياد مى‌كرد و مى‌گفت: «او محبوب و دست پرورده من بود. پاداش مصيبتش را از خدا خواهانيم. فرزندى خيرخواه و كارگزارى كوشا و تيغى بُرنده و رُكنى باز دارنده بود.

٦٦٤٥. صحيح مسلم به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى، در يادكردِ حَجة الوداع: و چون به [ميقات‌] ذو الحُلَيفه رسيديم، اسماء بنت عُمَيس، محمّد بن ابى‌بكر را به دنيا آورد.

٦٦٤٦. اسد الغابة در يادكردِ محمّد بن ابى بكر: فاضل و عابد بود و على ٧ او را مى‌ستود و او برادر مادرىِ عبد اللّه بن جعفر و برادر مادرىِ يحيى بن على بود.

٦٦٤٧. اسد الغابة در يادكردِ محمّد بن ابى بكر: على ٧ پس از وفات ابوبكر، با مادر او (اسماء بنت عميس) ازدواج كرد و ابوبكر، پس از شهادت جعفر بن ابى طالب، با او ازدواج كرده بود و محمّد، در دامان على ٧ بزرگ شد و در جمل، همراهش و فرمانده پياده نظام لشكر بود و در صِفّين نيز حضور داشت. سپس [على ٧‌] او را كارگزار مصر كرد و در آن جا به شهادت رسيد.

٦٦٤٨. شرح نهج البلاغة: محمّد، بزرگ‌شده و دست‌پرورده على ٧ و برايش چون يكى از فرزندانش بود. از همان كودكى، جانش با ولايت و تشيّع، درآميخت و در آن باليد و براى خود، پدرى جز على ٧ نمى‌شناخت و فضيلتى براى كس ديگرى جز

[١] ر. ك: ج ٧ ص ٨٧( شهادت محمّد بن ابى بكر).