دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٤٣ - ٨٦ محمد بن ابى بكر

محمّد به روزگار خلافت عثمان، در مصر بود كه شماتت و انتقاد بر عثمان را آغاز كرد و در شورش عليه عثمان، شركت جُست.

وى، پس از به خلافت رسيدن على ٧ در كنار ايشان بود و قبل از جنگ جمل، پيام امام ٧ را براى كوفيان برد و در جنگ جمل، فرماندهى پياده نظام را به عهده داشت.

پس از پيروزى امام ٧ در جنگ جمل، پيگيرى كارهاى مربوط به عايشه را به دستور امام ٧ بر عهده گرفت و او را به مدينه بازگردانْد.

محمّد، در جهاد و عبادت، سختكوش بود و به خاطر سختكوشى او در عبادت، وى را «عابد قريش» مى‌ناميدند.[١] وى، جدّ مادرى امام صادق ٧ است.[٢]

به سال ٣٦ هجرى و پس از عزل قيس بن سعد از حكومت مصر، على ٧ محمّد را به حكومت آن جا گمارد و چون ياران امام ٧ دست از يارى كشيدند و ايشان را

[١] در المعارف: ص ١٧٥ و شرح نهج البلاغة: ج ٦ ص ٥٤ آمده است:« محمّد، از پارسايان قريش بود».

[٢] احتمالًا كلام منقول از امام صادق ٧:« ابو بكر، دو بارْ مرا پديد آورد» نيز اشاره به اين موضوع دارد؛ چون مادر ايشان، امّ فَروه، فرزند قاسم بن محمّد بن ابى بكر است و مادر امّ فروه نيز، اسماء، دختر عبد الرحمن بن ابى بكر است.