و عبيد اللّه و سعيد بن نمران با يكديگر ديدار كردند و پيروان على ٧ هم با آن دو بودند. عبيد اللّه به ابن نمران گفت: به خدا سوگند، اين گروه، گِرد آمده‌اند و در نزديكى ما هستند و اگر با آنان بجنگيم، نمى‌دانيم كه چه كسى شكست مى‌خورد. پس بيا نامه‌اى به امير مؤمنان بنويسيم و او را از آنان و تعداد و جايگاهشان با خبر كنيم.

پس به على ٧ نوشتند: امّا بعد؛ ما به امير مؤمنان خبر مى‌دهيم كه پيروان عثمان بر ما شوريده و اظهار داشته‌اند كه معاويه كار خود را استوار كرده و بيشتر مردم به سوى او جذب شده‌اند.

ما همراه پيروان امير مؤمنان و هركس كه سر در اطاعت او دارد، به سوى آنان حركت كرديم و اين كار، آنان را گرد آورده و برانگيخته است و خود را براى حمله به ما آماده كرده‌اند و از هر سو نيروها را بر ضدّ ما فرا خوانده‌اند و برخى از كسانى كه هم‌عقيده آنان نيستند نيز براى سركوب ما، ياور آنان گشته‌اند؛ كسانى كه خواهان ندادن حقّ الهى و نپرداختن زكات واجبشان هستند، در حالى كه پيش‌تر، حق [و ماليات‌] خود را پرداخت مى‌كردند و جز به مقدار حق و واجب هم از آنان گرفته نمى‌شد؛ امّا اينك شيطان بر آنها مسلّط شده است.

ما به سلامتيم و آنان از تو بُريده‌اند و چيزى ما را از پيكار با آنان باز نمى‌دارد، جز انتظار فرمان مولايمان امير مؤمنان، كه خداوند عزّتش را پايدار، و او را مؤيّد بدارد و همه كارهايش را با تقدير شايسته رقم بزند. والسلام!

چون نامه آن دو رسيد، على ٧ را ناراحت و خشمناك ساخت و به آن دو نوشت:

«از بنده خدا، امير مؤمنان، به عبيد اللّه بن عبّاس و سعيد بن نمران.

سلام بر شما دو تن!

من نيز نزد شما خدايى را مى‌ستايم كه جز او خدايى نيست. امّا بعد؛ نامه شما به من رسيد. شورش اين [گروه‌] شورشى را ياد كرده‌ايد و اين موضوع كم اهميّت را بزرگ شمرده و اندك افراد آن را فراوان پنداشته‌ايد.

من مى‌دانم كه فقط بُزدلىِ شما و حقارت روحى و پراكندگى رأى و بى‌تدبيرى‌تان رويارويى است كه كسى را كه از شما غافل نبوده، بر شما شورانده و آنان را كه از رويارويى با شما مى‌ترسيدند، بر شما جرئت بخشيده است.

پس چون فرستاده‌ام بر شما درآمد، به سوى آن گروه برويد تا نامه‌ام را به آنان برايشان بخوانيد و آنها را به پرداخت سهمشان و پروا از پروردگارشان فرا بخوانيد. پس اگر پاسخ مثبت دادند، خدا را سپاس مى‌گزاريم و از آنان مى‌پذيريم، و اگر جنگ را برگزيدند، از خداوند،