دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٠١ - ٩٧ هاشم بن عتبه

٩٦

نُعَيم بن دُجاجه اسدى‌

٦٦٧٦. امام صادق ٧: امير مؤمنان، سخنى درباره بِشْر بن عُطارِد تميمى شنيد و در پى او فرستاد. فرستاده امير مؤمنان، او را در ميان بنى اسد ديد و دستگيرش كرد؛ امّا نُعَيم‌بن دُجاجه اسدى‌برخاست و او را از دست‌وى رهانْد.

پس امير مؤمنان به سوى نعيم فرستاد و او را آوردند و فرمان داد كه [به مجازات اين عمل خلاف‌]، او را بزنند.

نعيم به على ٧ گفت: بدان كه به خدا سوگند ماندن دركنار تو مايه خوارى است و جدا شدن از تو، موجب كفر است.

چون اين سخن را از او شنيد، به او فرمود: «اى نعيم! از تو گذشتيم؛ چرا كه خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «بدى را به بهترين گونه پاسخ دِه».

اين سخنت كه گفتى:" در كنار تو ماندن، مايه خوارى است"، كار زشتى است كه مرتكب شدى و اين گفته‌ات كه:" جدا شدن از تو، موجب كفر است"، كار نيكى است كه به دست آوردى. پس اين، در برابر آن!».

سپس فرمان داد تا رهايش كنند.

٩٧

هاشم بن عُتبَه‌

ابو عمرو، هاشم بن عُتْبة بن ابى وقّاص مِرقال، برادر زاده سعد بن ابى وقّاص، عارفى پيراسته دل، شير بيشه‌هاى نبرد، از نيكان برگزيده و قهرمانان كارآزموده و شكست‌ناپذير، صحابى بزرگ پيامبر ٦ يار وفادار على ٧‌[١] و از شجاعان بلندآوازه عرب است.

[١] در رجال الطوسي: ص ٨٤ ش ٨٥٢ آمده است:« هشام بن عتبة بن ابى وقّاص مرقال».