دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٩ - ٥٣ عامر بن واثله

فرزندش را در دامانش سر بُريده‌اند، نه اشكش خشك مى‌شود و نه سوزش دلش فرو مى‌نشيند.[١]

ر. ك: ج ٩، ص ٣٩ (ضرار بن ضمره).

٥٣

عامر بن واثله‌

عامر بن واثلة بن عبد اللّه كِنانى لَيثى كه بيشتر با كنيه‌اش «ابوطُفَيل» از او ياد مى‌كنند در سالى كه نبرد احُد روى داد، به دنيا آمد و هشت سال از روزگار پيامبر خدا را درك كرد. پيامبر ٦ را ديد و آخرين نفر از صحابيان است كه زندگانى را بدرود گفت. او خود مى‌گفت: من تنها بازمانده‌اى هستم كه پيامبر خدا را ديده است. او به سال ١٠٠ هجرى درگذشت.

[١] ذيل حديث در عدّة الداعى اين گونه آمده است: دوستى‌ات با او چگونه است؟ گفت: مانند محبّت مادر موسى و با اين حال، از كوتاهى‌ام به نزد خدا پوزش مى‌برم. معاويه گفت: اى ضرار! چگونه بر[ فقدان‌] او صبر مى‌كنى؟ گفت: همانند صبر مادرى كه فرزندش را بر روى سينه‌اش سر بُريده‌اند، نه اشكش خشك مى‌شود و نه سوزش درونش فرو مى‌نشيند. سپس ضرار برخاست و گريه‌كنان بيرون رفت. معاويه گفت: بدانيد كه اگر مرا از دست بدهيد، هيچ يك از شما مانند اين، مرا نمى‌ستايد. پس يكى از حاضران گفت: هر يارى در خور يار خويش است!

[ با توجه به حديث ٦٥١٤ در همين كتاب، مى‌توان گفت كه مؤلّف عدّة الداعى، سخن عامر بن وائله را به اشتباه از آنِ ضرار بن ضمرة دانسته است.]( م)