دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٣ - ٤٣ سلمان فارسى

اين صحابى بزرگوار پيامبر خدا، از چنان مكانت و عظمتى بر خوردار است كه به راستى اين صفحات اندك، تصويرى هر چند كم سو را از او بر نمى‌تابد.

او براى يافتن حق، دشت‌ها و آبادى‌ها را درهم نورديد و پس از ورود پيامبر خدا به مدينه، به حضور آن بزرگوار رسيد و مسلمان شد و خدمت آن سفير الهى را به جان خريد و در محضر آن پيامبر الهى از هيچ چيزْ فروگذار نكرد و در جنگ خندق، حضور يافت و مؤمنان را با هوشمندى و آگاهى از فنون جنگ، يارى داد و كَندن خندق را پيشنهاد كرد كه پذيرفته و عملى شد.

او در نهايت پارسايى مى‌زيست و چون همه عُلقه‌ها را گسسته و زندگى‌اش را از همه پيرايه‌ها پيراسته و به حقْ پيوسته بود، پيامبر ٦ تعبير والاى: «سلمان، از ما اهل بيت است» را درباره او بيان فرمود.

قلب پاك سلمان، جلوه‌گاه انوار الهى بود كه پيامبر خدا فرمود: «هر كس مى‌خواهد به مردى بنگرد كه دلش نورانى گشته است، به سلمان بنگرد».

و على ٧ گستره دانش و آگاهى‌هاى سلمان را چنين ترسيم مى‌كند: «او، دانش نخستين و آخرين را دريافت و كتاب اوّل و آخر را خواند. او، دريايى است پايان‌ناپذير!».

سلمان، پس از پيامبر خدا، حرمت حق را پاس داشت و از مسير حق، روى بر نتافت و از معدود كسانى بود كه در مسجد پيامبر خدا به پا خاست، و از «خلافت حق» و «حقّ خلافت»، دفاع كرد.