منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٩٥
١٤ـ (وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً).(انسان/٨)
ترجمه آيات
١ـ «هركس پس از روشن شدن جريان با تو مجادله بكند بگو بياييد فرزندان و زنان ونزديكان خود را گرد آوريم ولابه كنيم وبناليم ولعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم».
٢ـ «او(نوح) بنده سپاسگزارى بود».
٣ـ «اين است پاداش شما وكوشش شما پسنديده است».
٤ـ «ابراهيمى كه به پيمان خود وفا كرد».
٥ـ «به فرزندان ابراهيم فرمانروايى بزرگ داديم».
٦ـ «اگر بنگرى، در آن جا فرمانروايى بزرگ مى بينى».
٧ـ «ما او را صابر وشكيبا يافتيم، چه نيكو بنده اى است ».
٨ـ «در برابر صبر وبردبارى كه داشتند آنان را با بهشت ولباس ديبا پاداش مى دهد».
٩ـ «نماز وزكات را تا زنده ام به من سفارش كرده است. ومقصود از سفارش اين است كه تا زنده است نماز بگزارد وزكات بدهد».
١٠ـ «آنان كه نماز مى گزارند وزكات مى دهند در حالى كه در ركوعند».
١١ـ «از عذاب پروردگار خود كه بر آنان فائق است مى ترسند وآنچه را دستور دارند به جا مى آورند».
١٢ـ «از روزى كه شرّ آن آشكار وانكار ناپذير است مى ترسند».
١٣ـ «آفريدگار آسمانها وزمين او است كه اطعام مى كند ولى اطعام نمى شود».
١٤ـ «غذا را با آن كه به آن احتياج دارند به مستمند ويتيم واسير مى دهند».