(فَمَنْ حاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ) :«اگر كسى با تو به محاجّه واحتجاج برخاست ، پس از آن كه حقيقت بر تو معلوم وروشن گرديده است، بگو...».

٢ـ او به اندازه اى به گفتار وعقيده خود اطمينان داشت كه حاضر شده است كه جان فرزندان وزنان ومردان خود را به مخاطره افكند از اين جهت نه تنها شخصاً در اين مراسم شركت مى كند بلكه عزيزان خود را نيز مى آورد.

٣ـ صريح آيه اين است كه ملاعنه بايد با حضور سه گروه انجام گيرد: ١ـطرفين فرزندان خود را بياورند.(أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ). ٢ـ زنان خود را بياورند:(نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ). ٣ـ كسانى كه به منزله جان آنها محسوب مى شوند:(أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ)ودر حقيقت پيشنهاد مى كند كه طرفين ذكوراً واناثاً براى مباهله حاضر شوند.

٤ـ از اين كه طرفين زنان وفرزندان ومردان خود را براى مباهله مى آورند، مى توان نتيجه گرفت كه طرف مباهله، تنها پيامبر نبود، زيرا ديگر جهت نداشت نامى از فرزند و زن ومرد و...ببرد.

گواه ديگر بر اين كه آنان نيز طرف مباهله بودند، لفظ (عَلَى الْكاذِبينَ) است زيرا اين لفظ حاكى است كه هركدام از طرفين طرف مقابل را «دروغگوهايى» مى انديشيدند واگر طرف مباهله، يك نفر بود، در اين صورت بايد به جاى جمله (عَلَى الْكاذِبينَ)بفرمايد«عَلَى الكاذِبِ» واين خود گواه بر اين است كه همراهان طرفين نيز شريك مباهله وجزء دعاكنندگان بودند.

٥ـ با اين كه آيه در باره فرزندان وزنان ومردان به طور كلى سخن گفته ولى از اين كه پيامبر تنها با حسنين ودختر خود فاطمه وعلى، گام در ميدان مباهله نهاد، مى توان نتيجه گرفت كه از اين سه گروه تنها اين چهار نفر را براى شركت در مراسم