يكى از آثار گناه در جامعه نزول عذاب است كه در آيات قرآن و احاديث بر آن تصريح شده است و كافى است كه در اين مورد آيات مربوط به نابودى اقوام سركش را مطالعه نماييم.

ولى يكى از آثار وجود پيامبر اين است كه تا او در ميان مردم است خدا آنان را با نزول عذاب مجازات نمى كند و به اين ويژگى در آيه زير تصريح شده است:

(وَ ما كانَ اللّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فيهِمْ وَ ما كانَ اللّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ) (انفال/٣٣)

«هرگز خدا آنان را مجازات نمى كند تا تو در ميان آنان هستى همچنانكه عذاب نمى فرستد تا طلب آمرزش مى نمايند».

نخستين كسى كه چنين ويژگى را از قرآن استخراج نمود، مولى الموالى اميرمؤمنان (عليه السلام) است وى در يكى از كلمات قصار خود مى فرمايد:

«كانَ فِي الأَرْضِ أَمانانِ مِنْ عَذابِ اللّهِوَ قَدْ رُفعَ أَحَدُهُما فَدُونَكُمُ الآخَرَ فَتَمَسَّكُوا بِهِ، أمّا الأَمانُ الَّذي رُفِعَ فَهُوَ رَسُولُ اللّهِ (صلى الله عليه وآله) وَ أَمّا الأَمانُ الْباقي فَالاِسْتِغْفارُ قالَ اللّه تعالى: ( ما كانَ اللّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فيهم...).[١]

«در روى زمين دو وسيله امنيت مؤثّر وجود دارد: يكى برداشته شد، به ديگرى چنگ بزنيد، آنچه برداشته شد، پيامبر خدا است ، وآنچه باقى است طلب آمرزش است خدا مى فرمايد: شأن خدا نيست كه آنان را مجازات كند تا تو در ميان آنان هستى...».

٧ـ شفيع روز جزا

معناى شفاعت ـ همگى با واژه شفاعت آشنايى كامل داريم، هنگامى كه

[١] نهج البلاغه، بخش حكمت، شماره ٨٥.