دوست داشتن گروهى كه جانشين پيامبر و بازگو كننده احكام ومربّى جامعه اسلامى هستند، پيوسته ملازم با آگاهى انسان از فروع و اصول اسلام و موجب پيروى از راه آنان مى باشد و در نتيجه دوستى آنان مايه نجات جامعه و سعادت اجتماع مسلمين است و نفع چنين مودّتى به خود جامعه باز مى گردد و در نتيجه، درخواست مودّت نسبت به اهل بيت، در برگيرنده درخواست عمل به متن شريعت است ودر حقيقت درخواست چنين پاداشى بسان درخواست پزشك معالج در مثال زير مى باشد:

پزشك معالجى بيمارى را به طور رايگان معالجه مى كند وپس ازمعاينه دقيق نسخه بلند بالايى مى نويسد و اظهار مى دارد كه من از تو هيچ نوع پاداشى نمى طلبم جز اين كه به اين نسخه عمل كنى.

هر شنونده به روشنى قضاوت مى كند ومى گويد پزشك از بيمار اجر و پاداش نخواسته است واگر مى گويد پاداش من اين باشد كه به اين نسخه عمل نمايى، پاداش صورى و ظاهرى است ودر حقيقت پاداش نيست.

مناسب است كه در اين زمينه حديثى از خاندان رسالت ذكر نماييم. حديثى را كه شيخ طوسى در امالى خود از امام باقر (عليه السلام)نقل كرده است يادآور مى شويم. امام باقر (عليه السلام) به جابر بن يزيد جعفى فرمود:

«يا جابِرُ أَيَكفي مَنِ انْتحلَ التَشَيُّعَ وَ أَحَبَّنا أَهْلَ الْبَيْت؟ فَوَ اللّهِ ما شيعَتُنا إِلاّ مَنِ اتَّقَى اللّه وَ أَطاعه يا جابِر لا تَذْهَبَنَّ بِكَ الْمَذاهِبُ حَسَبَ الرّجُلِ أَنْ يَقُولَ: أُحِبُّ عَلِيّاً وَأَتَولاهُ ثُمَّ لا يَكُونُ مَعَهُ ذلِك. فلو قالَ: أُحِبُّ رَسُولَ اللّهِ (صلى الله عليه وآله)وَ رَسُولُ اللّهُ خَيرٌ مِنْ عَلىّ وَ لا يَتْبعُ سيرتَهُوَلا يَعْمَلُ بِسُّنَّتِهِ ما نَفَعَهُ حُبُّهُ إِيّاهُ شَيْئاً، إِتَّقُوا اللّهَ وَاعْلَمُوا لَيْسَ بَيْنَ اللّهِ وَبَيْنَ أَحَد قِرابَةٌ، أَحَبُّ الْعِبادِ إِلَى اللّهِ وَأَكْرَمُهُمْ عَلَيْهِ أَتْقاهُمْ لَهُ» [١].

«اى جابر آيا كافيست كه انسان تنها خود را به تشيّع نسبت دهد و ما اهل بيت را دوست بدارد؟ به خدا سوگند شيعه واقعى ما كسى است كه تقوا را پيشه خود سازد و

[١] امالى شيخ طوسى، مجلس يوم الترويه، جزء دوّم، ص ٩٥، ٣چ سنگى.