اين نوع خطابها به خاطر هدايت گروهى است كه صراحت گويى را تحمل نمى كنند وزبان حال آنان اين است كه انتقاد خوب است امّا از ديگران! از اين جهت بهترين راه سخن گفتن با اين طايفه، سخن گفتن طى «حديث ديگران» است حديث ديگران هرچه هم تلخ وزهرآگين باشد چون در باره ديگران است واكنش حاد وتندى نخواهد داشت.

پيامبر (صلى الله عليه وآله) در مسئله زره مسروقه، ناچار بود كه طبق ظواهر داورى كند وهرگز نه از خائنى دفاع كرد ونه طرفدار خائنى بود، اين ضوابط قضايى است كه گاهى با واقع تطبيق نمى كند ودر نتيجه حق پايمال مى گردد لذا خداوند فوراً پيامبر را در جريان واقع قرار داد (بِما أَريكَ اللّهُ) وخطايى از او سر نزد!

ولى خداوند براى سركوبى گروهى كه عالمانه به سود خائنى گواهى داده بودند به پيامبر خود خطاب مى كند تا آنان حساب خود را دانسته باشند.

٣ـ خداوند در سوره اسراء فرمانهاى حكيمانه اى دارد كه ما از آنها به عنوان «منشور جاويد» ياد كرديم واين فرمانها با مضمون واحدى آغاز وپايان يافته است.